Γράφει ο Ζαχαριουδάκης Ηλίας

Στις εκλογές του  2012, ο κ. Αντώνης Σαμαράς ζητούσε τη ψήφο του ελληνικού λαού, επικαλούμενος τη διάθεσή του να επαναδιαπραγματευθεί το Μνημόνιο. Ωστόσο σχεδόν τρία χρόνια μετά, παρά τις τότε εξαγγελίες του και τη δεύτερη ευκαιρία «εμπιστοσύνης» που είχε στις Ευρωεκλογές του 2014, ουδεμία επαναδιαπραγμάτευση έγινε, γι’ αυτό και σήμερα γίνεται λόγος για μία από τις πιο οδυνηρές ήττες της Νέας Δημοκρατίας. Έτσι, με αφορμή την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, προκύπτουν οι  εκλογές της 25 Ιανουαρίου 2015. Στις τελευταίες ο ΣΥΡΙΖΑ νικά κατά κράτος την Νέα Δημοκρατία (η διαφορά τους έφτασε στις σχεδόν  9 μονάδες) και  ένα καινούργιο πολιτικό σκηνικό διαμορφώνεται.

Οι εκλογές της 25ηςΙανουαρίου είναι κατά πολλούς ανατρεπτικές, ιστορικές και καθοριστικές. Το σίγουρο είναι ότι οι εν λόγω εκλογές είναι ξεχωριστές και συμβολικές. Ξεχωριστές διότι για πρώτη φορά εξελέγη πρώτο σε ψήφους ένα κόμμα που στις εκλογές του 2009 δεν κατάφερε να αγγίξει το 5% των ψήφων των εκλογέων και συμβολικές  διότι η εν λόγω επιλογή σηματοδοτεί το τέλος (;) του δικομματισμού και της μοναδικής λύσης των Μνημονίων. Η κοινωνία δεν υπέκυψε στην τρομοκρατία της απερχόμενης πια Κυβέρνησης και έδωσε τη πρωτοβουλία δράσης σε ένα κόμμα που όλες οι θέσεις του καθορίζονται από αντιμνημονιακή πολιτική.
Η νέα Κυβέρνηση συνεργασίας ορκίστηκε. Η αρχιτεκτονική της κυβερνητικής δομής ανακοινώθηκε. Τα Υπουργεία μειώθηκαν και οι πρώτες εξαγγελίες για τα ερχόμενα νομοσχέδια έγιναν. Παράλληλα, η νέα Κυβέρνηση (ήδη από την πρώτη ημέρα) έδωσε το στίγμα της (θα φανεί σε ποιο βαθμό) αναφορικά με τα ευρωπαϊκά δρώμενα και τη συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτά. Γενικά δημιουργείται η εντύπωση ενός διαφορετικού πολιτικού κλίματος, εξαιρετικά άγνωστου για τις γενιές της δεκαετίας του 80’ και έπειτα – τις σημερινές πρωταγωνίστριες στο πολιτικό και κοινωνικό στίβο. Ωστόσο αρκεί αυτό; Αρκεί η δυναμική προσωπικότητα ενός πολιτικού ή ένα φιλόδοξο και μελετημένο πρόγραμμα μίας Κυβέρνησης για τον ουσιαστικό απεγκλωβισμό της ελληνικής κοινωνίας από τη δύνη των μνημονίων και της ανθρωπιστικής κρίσης; Αρκούν οι υπερ-εθνικές πολιτικές-κομματικές συμμαχίες, εντός της Ευρώπης, για ένα καλύτερο αύριο;
Τα παραπάνω και άλλα επιπλέον επιβάλλεται να υπάρχουν αλλά δεν αρκούν. Δεν αρκούν διότι η ιστορία έχει αποδείξει ότι οιανδήποτε ουσιαστική κοινωνική αλλαγή δεν υλοποιείται όσο η κοινωνία είναι απούσα από τη δημιουργία αυτής. Το πρώτο βήμα έγινε. Ο ελληνικός λαός ψήφισε και καθόρισε τις εξελίξεις εμφανίζοντας κάτι νέο στη πολιτική αρένα. Αλλά η ελπίδα δεν κερδίζεται έτσι. Αντίθετα, η μάχη ώστε να υλοποιηθεί τώρα ξεκινάει. Η λύση δεν έρχεται μονομερώς. Δεν μπορεί καμία κυβέρνηση να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της κοινωνίας, χωρίς την κοινωνία συνοδοιπόρο, σύμμαχο και συνδημιουργό. Μόνο η συλλογική δράση μπορεί να δημιουργήσει την ελπίδα και να φέρει την όποια αλλαγή. Κατά συνέπεια, είναι τεράστια ανάγκη, πιο καθοριστική από ποτέ, ώστε όλα τα (θιγμένα) κοινωνικά στρώματα, να είναι παρόντα τόσο σε ατομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο σε κάθε μεγάλη στιγμή, σε κάθε μεγάλη συνεδρίαση στην Ευρώπη και την Ελλάδα.
Όσο απέχουμε από τα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα, περιμένοντας άλλοι να δημιουργήσουν το μέλλον μας, αντί εμείς οι ίδιοι, τόσο θα απομακρύνεται μια πραγματικά ευχάριστη και υγιής προοπτική. Τόσα χρόνια η ελληνική κοινωνία ήταν απούσα από τις εξελίξεις, περιμένοντας, στην αρχή από ηγέτες και στη συνέχεια από τεχνοκράτες την σωτηρία της. Σήμερα είναι πιο βέβαιο από ποτέ ότι αυτά τα μοντέλα «επιτυχίας» έχουν αποτύχει. Φυσικά στον αγώνα για ένα αντιμνημονιακό και αισιόδοξο-ανθρωπιστικό μέλλον χρειάζονται και οι ισχυρές πολιτικές προσωπικότητες και οι ειδήμονες, ωστόσο δίπλα σε αυτούς πρέπει να υπάρχει ο απλός καθημερινός πολίτης. Η γνώμη του πρέπει να μετράει και να καθορίζει τις εξελίξεις. Η κοινωνία έκανε το πρώτο βήμα και έδωσε τη δυνατότητα δράσης σε μια κυβέρνηση που δείχνει ότι έχει τη διάθεση να παλέψει. Ωστόσο η πραγματική Δημοκρατία είναι νεκρή, χωρίς την καθημερινή πάλη όλων των πολιτών. Η κατάκτηση αυτής της Δημοκρατίας είναι το πλέον καθοριστικό στοίχημα τόσο της νέας Κυβέρνησης, όσο και της ελληνικής κοινωνίας. Είναι το στοίχημα του καθενός μας. Ένα στοίχημα.. κοινωνικό.
Advertisements