Γράφει ο Ζαχαριουδάκης Ηλίας
Η νέα Κυβέρνηση Σύριζα-ΑΝΕΛ, το βράδυ της Παρασκευής (20/02/2015) έφτασε σε συμφωνία με τους εταίρους. Η συμφωνία προβλέπει:
  • Παράταση της τρέχουσας Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας για έως και τέσσερις μήνες.
  • Κανένα νέο μέτρο λιτότητας και καμία αναφορά για ανάγκη ολοκλήρωσης του προηγούμενου προγράμματος (Μνημόνιο).
  • Την δέσμευση και κατάθεση μιας σειράς μεταρρυθμίσεων από την ελληνική πλευρά.
  • Και τέλος την αδυναμία να προχωρήσει η ελληνική Κυβέρνηση σε μονομερείς κινήσεις αναφορικά με τις μεταρρυθμίσεις. Οι τελευταίες δεν θα πρέπει να επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό και την χρηματοπιστωτική σταθερότητα της χώρας και των τραπεζών.
          Βάσει των παραπάνω απομακρύνεται η προοπτική του grexit, για τους επόμενους τουλάχιστον τέσσερις μήνες. Το βάρος πέφτει τώρα πια στις μεταρρυθμίσεις που θα προτάξει η ελληνική πλευρά και ποιες από αυτές θα εγκριθούν από τους εταίρους. Σύμφωνα με την συμφωνία «Οι αρχές δεσμεύονται στην εφαρμογή μεταρρυθμίσεων που έπρεπε να είχαν εφαρμοστεί εδώ και πολύ καιρό για την καταπολέμηση της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής και τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας του δημοσίου τομέα και (…) επαναλαμβάνουντην αδιαμφισβήτητη δέσμευσή τους να τιμήσουν τις οικονομικές υποχρεώσεις τους προς όλους τους πιστωτές τους πλήρως και εγκαίρως.
Οι πρώτες σκέψεις αναφορικά με την συμφωνία:
  • Η ελληνική πλευρά για πρώτη φορά στα μνημονιακά χρόνια, κατάφερε να θέσει σε συζήτηση το ελληνικό θέμα, για περίπου είκοσι μέρες. Φαινόμενο πρωτοφανές και αξιοσημείωτο καθώς κάτι τέτοιο δεν είχαν πράξει οι προηγούμενες Κυβερνήσεις, που είτε διαπραγματεύονταν είτε επεξεργάζονταν το εκάστοτε Μνημόνιο.
  • Όπως ανέφερε και ο Υπουργός των Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, δεν πρέπει να αμελείται το γεγονός ότι πρόκειται για μία τετράμηνη συμφωνία, τη στιγμή που το Κυβερνητικό Πρόγραμμα αφορά ένα πλάνο τετραετίας.
  • Το μεγαλύτερο στοίχημα της τωρινής Κυβέρνησης εστιάζεται στην πάταξη της διαφθοράς. Το ελληνικό δημόσιο παραδοσιακά είχε τις μεγαλύτερες διαρροές από την διαφθορά, είτε αυτό μεταφράζεται ως Πελατειακό Κράτος, είτε ως ανυπαρξία φορολόγησης του μεγάλου Κεφαλαίου. Οι προηγούμενες Κυβερνήσεις ήταν εκείνες που δημιούργησαν το πελατειακό Κράτος ενώ παράλληλα δεν κατάφεραν να επιβάλλουν μία δίκαιη φορολόγηση, εστιάζοντας κατά κύριο λόγο στην βαριά φορολογία της μικρής και μεσαίας τάξης. Συνεπώς η καινούργια Κυβέρνηση, η οποία θεωρητικά, είναι αποκομμένη από τη διαφθορά της εξουσίας, καθώς για πρώτη φορά την καταλαμβάνει, είναι ανάγκη να έρθει σε ρήξη τόσο με τα εσωτερικά όσο και με τα εξωτερικά συμφέροντα.
  • Οι ιδιωτικοποιήσεις – αποκρατικοποιήσεις – συνδιαχειρίσεις της δημόσιας περιουσίας αναμένεται να πρωταγωνιστήσουν ήδη από την επομένη της Συμφωνίας. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίπτωση των αεροδρομίων, του Ελληνικού αλλά και του λιμανιού του Πειραιά. Ωστόσο, μείζον είναι το ζήτημα της φιλοσοφίας (ξεπούλημα ή μη) που θα διέπει τις ιδιωτικοποιήσεις – αποκρατικοποιήσεις – συνδιαχειρίσεις.
  • Βρισκόμαστε μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η τελευταία, τόσο λόγω κανόνων  όσο και επιδιώξεων, δεν μπορεί να μεταβληθεί σε Ευρώπη των Λαών, οπότε προς το παρόν, παραμένει Ευρώπη των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Η Ελλάδα αποτελεί έναν κρίκο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έναν αδύναμο οικονομικό κρίκο, καθοριστικό ωστόσο (τη δεδομένη στιγμή) για την οικονομική της ισορροπία. Αυτό είναι το ουσιαστικό διαπραγματευτικό της όπλο.
  • Η συμφωνία που επετεύχθη την 20/2, αποτελεί ένα ακόμη επεισόδιο στο σίριαλ της διαπραγμάτευσης με τους εταίρους και είναι νωρίς ακόμα να μεταφραστεί ως Μνημόνιο 3. Σε αυτή την εξέλιξη καθοριστικής σημασίας ήταν η στάση των ευρωπαϊκών λαών και ιδιαίτερα του ελληνικού που με την κινητοποίησή του, παρά τις καιρικές συνθήκες, βρίσκονταν στις πλατείες, δηλώνοντας το παρόν.
Αντί επιλόγου μία επιπλέον σημείωση: το γεγονός ότι η διαπραγμάτευση γίνεται με κλειστές πόρτες, αποτελεί την μεγαλύτερη ένδειξη αποδημοκρατικοποίησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό που βιώνει ο ευρωπαϊκός λαός στην εκάστοτε ευρωπαϊκή συνάντηση, είναι ο πιο ακραίος Μακιαβελισμός, οποίος καμία σχέση με τη Δημοκρατία δεν είχε, ούτε πρόκειται να έχει.
Advertisements