Γράφει ο Ζαχαριουδάκης Ηλίας
Καθώς τα χρήματα τελειώνουν, τελειώνει και ο χρόνος για την ελληνική κυβέρνηση η οποία καλείται να βρει λύση, σε πρώτη φάση για να καλύψει το χρηματοπιστωτικό της κενό αλλά και γενικότερα να επαναφέρει την οικονομική ομαλότητα στο ταραγμένο ελληνικό οικονομικό σκηνικό. Η διαπραγμάτευση (μάλλον) έχει ουσιαστικά ξεκινήσει για τις δύο πλευρές, γεγονός πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα, καθώς κάτι αντίστοιχο δεν είχε συμβεί ούτε καν στο Καστελόριζο επί κυρίου Γεωργίου Παπανδρέου, ούτε φυσικά το 2012 (με την ξεκάθαρη τότε επαναδιαπραγματευτική εντολή) επί κυρίων Σαμαρά και Βενιζέλο. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πιστώνεται αυτήν την «επιτυχία». Ωστόσο για να φτάσει εκεί η νεοεκλεγείσα Κυβέρνηση χρειάστηκε να απαρνηθεί σχεδόν εξολοκλήρου τις προγραμματικές της δηλώσεις, δηλαδή το (συντηρητικό μεν) Πρόγραμμα Θεσσαλονίκη και να αποδεχθεί την προοπτική του «αριστερού» Μνημονίου.
Η προοπτική του 47σέλιδου κειμένου που κατέθεσε ως πρόταση η ελληνική Κυβέρνηση αποτελεί την (τελευταία;) απέλπιδα προσπάθειά της ώστε να μείνει στον σκληρό πυρήνα της Ενωμένης Ευρώπης. Έτσι όμως ουσιαστικά απορρίπτει την αντιμνημονιακή της ρητορική ως αντιπολίτευση και επαναφέρει τους μνημονικούς εφιάλτες της λιτότητας στην ελληνική κοινωνία.
Η σημερινή αντιπολίτευση, αποκλειστικά υπεύθυνη για την σημερινή οικονομική και πολιτική κατάσταση, όπως και για το μνημονιακό καθεστώς ήδη από το 2010, αντιδρά αγανακτισμένη για την μη επίτευξη συμφωνίας και την έλλειψη σοβαρότητας από μέρους της  ελληνικής Κυβέρνησης. Η θέση της (παλαιομνημονιακής) αντιπολίτευσης είναι ξεκάθαρα υπέρ της ευρωπαϊκής πολιτικής με κάθε κόστος. Βέβαια αυτή η θέση δημιουργεί ερωτήματα διότι τώρα πια τα κόστη έχουν συσσωρευθεί τόσο σε επίπεδο οικονομικό όσο και κοινωνικό: ενδεικτικά αναφέρεται ότι όταν η ελληνική οικονομία εισήχθη σε μνημονιακό καθεστώς το χρέος ήταν στο 120% του ΑΕΠ, σήμερα εν έτη 2015 το χρέος αρχίζει τα ξεπερνά το 175% του ΑΕΠ. Παράλληλα, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, οι ιδιωτικοποιήσεις αλλά και το «λιγότερο Κράτος» φωτογραφίζουν περισσότερο ένα πελατειακό «πάρε-δώσε», παρά την πολυπόθητη εξυγίανση.
Απέναντι στις συντηρητικές προτάσεις της Κυβέρνησης, οι Θεσμοί απαντούν με πολύ πιο σκληρά μέτρα, τα οποία εκτός από το γεγονός ότι διασφαλίζουν την λιτότητα από το 2017 και εξής (κάτι τέτοιο προβλέπει και το 47σέλιδο κείμενο), απαιτούν επιπλέον περικοπές σε συντάξεις και (μακροπρόθεσμα) σε μισθούς. Επιπλέον φορολογική επιβάρυνση και φυσικά δεν δείχνουν καμία διάθεση για συζήτηση σχετικά με το χρέος όπως επίσης για πρόγραμμα επένδυσης.
Αυτή είναι λοιπόν η Ευρώπη. Για χάρη αυτής της Ευρώπης η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αλλάζει εξολοκλήρου τις προεκλογικές της δεσμεύσεις και φυσικά διαγράφει την όποια ριζοσπαστική προοπτική για κάτι διαφορετικό σε αυτό το τόπο. Για χάρη αυτής της Ευρώπης οι αντιπρόσωποι της ελληνικής οικονομικής ελίτ, σφάζονται ώστε να παραμείνει η Ελλάδα μέλος της και περιμένουν υπομονετικά στη γωνία, ώστε να γίνει πραγματικότητα η προοπτική της αριστερής παρένθεσης και μετά με πλήρη ηρεμία να χαράξουν την ελληνική ευρωπαϊκή πολιτική.
ΥΓ1. Αναμφίβολα η χάραξη πολιτικής σε μία τόσο κρίσιμη φάση στην νεοελληνική ιστορία είναι κάτι παραπάνω από δύσκολο για την ελληνική Κυβέρνηση. Ωστόσο ορισμένες κινήσεις της ίσως να καταστούν κομβικές για το μέλλον της διαπραγμάτευσης (ειδικά) και της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας (γενικά). Ο λόγος φυσικά για τις τρεις επιτροπές: επιτροπή για το λογιστικό έλεγχο του χρέους, την επιτροπή για τις γερμανικές αποζημιώσεις και την εξεταστική επιτροπή για το Μνημόνιο.
ΥΓ2.Η ελληνική κοινωνία είναι ανάγκη να (ξανα)ξεπεράσει τον εαυτό της…
Advertisements