Γράφει ο Ζαχαριουδάκης Ηλίας

Ιστορικό, εμφατικό, σαρκαστικό, καυστικό και (για πολλούς) ουσιαστικό. Για ένα τέτοιο ΟΧΙ θα γράψει η ιστορία και για ένα τέτοιο ΟΧΙ θα έχουμε όλοι να συζητάμε μετά από χρόνια. Ο αντίλογος για την χρησιμότητά του είναι ισχνός ίσως και σαθρός, αν αναλογιστεί κανείς ότι για πρώτη φορά μετά από 41 χρόνια οι πολίτες του ελληνικού Κράτους καλέστηκαν να «συμμετάσχουν» στην άσκηση πολιτικής. Για την άσκηση μάλιστα, μίας πολιτικής με εξαιρετικά διαφορετικό και άκρως ουσιαστικό περιεχόμενο σε σχέση με την απόρριψη ή μη της ήδη απορριφθείσας Βασιλείας.

Για ποιο λόγο όμως αυτό το ΟΧΙ και όχι το ΝΑΙ έχει τόση μεγάλη σημασία;
Το ΝΑΙ ουσιαστικά αντιπροσωπεύει την αποδοχή της υπάρχουσας κατάστασης, τόσο οικονομικής, όσο και πολιτικής. Υποστηρίζει τον οδυνηρό μονόδρομο των μνημονίων, της λιτότητας, της ευρωπαϊκής κατοχής, του Yesman, της επιδίωξης της οικονομικής εξυγίανσης με τον πλέον (αποδεδειγμένα πια) αντιπαραγωγικό τρόπο και γενικά την προοπτική της Ελλάδας των μνημονίων 2010-2015. Καλώς ή κακώς όσοι ψήφισαν Ναι, συνηγορούν με αυτή τη κατάσταση, είτε επειδή πιστεύουν σε αυτή τη πολιτική λύση, είτε επειδή φοβούνται πραγματικά, είτε επειδή έχουν κέρδος από αυτή.
Το ΟΧΙ ωστόσο υποστηρίζει μία εντελώς νέα και άγνωστη προοπτική. Μία προοπτική που προκύπτει ως αντίδραση από τις μνημονιακές αναγκαιότητες των τελευταίων ετών και έχει ως βάση την, νεοεισαχθείσα στην κοινωνική πραγματικότητα, δημιουργική γενναιότητα. Ο φόβος για το άγνωστο δεν τρομάζει πια, καθώς «Κανείς δεν έχει να χάσει τίποτα πια!».
Πέρα όμως από τη δυναμική της δημιουργικής γενναιότητας, η πραγματική κοινωνική επιτυχία κρύβεται πίσω τόσο από το ΌΧΙ όσο και από το ΝΑΙ: ο κόσμος, ό,τι και να ψήφισε, επιτέλους ξεκίνησε να ασχολείται: στις καφετέριες, τα οικογενειακά τραπέζια, σε συζητήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κ.ο.κ. αναπτυσσόταν καθημερινά μία παραγωγική διαλεκτική αναφορικά με την εκάστοτε πολιτική επιλογή. Διατυπωνόντουσαν είτε έντονες, είτε ήπιες διαφωνίες -φυσικά δεν έλειψαν και οι ακρότητες-, γινόντουσαν μελέτες και προσωπικές έρευνες, ένα προσωπικό ρεπορτάζ από τον καθένα που πραγματικά ήθελε να μάθει ώστε να επιλέξει. Εν ολίγοις η παραγωγική ενασχόληση είναι πια ηχηρή. Όλα τα παραπάνω συνοψίζονται σε μία λέξη: πολιτικοποίηση. Αυτή η αναγκαία κοινωνική κατάσταση ώστε η εκάστοτε κοινωνία και το άτομο να πραγματώσει το στόχο της αυτονομίας της.
Φυσικά γίνεται λόγος για μία ανώριμη ακόμα πολιτικοποίηση, χωρίς (αρνητικές ή θετικές) εμπειρίες. Ωστόσο και μόνο η εμφάνισή της προκαλεί χαμόγελα και γεννά την ελπίδα, ειδικά εάν αναλογιστεί κανείς ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν το αντίθετο από αυτό που προωθούσαν με μία φωνή τα  Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (προπαγάνδα υπέρ του ΝΑΙ). Η πολιτικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας είναι παρούσα.
 Αναφορικά με τις πολιτικές εξελίξεις:
  • Ένα είναι το σίγουρο, οι πολιτικές εξελίξεις δεν προβλέπεται να είναι δραματικές. Όπως έχει αναφερθεί σε προηγούμενο άρθρο, το πιο πιθανό σενάριο είναι η παράταση. Παράταση είτε μέχρι την Κυριακή (όπως και έγινε), παράταση είτε μέχρι τον Οκτώβρη, είτε μέχρι το τέλος του 2015. Η ΕΕ θέλει μία υπόδουλη Ελλάδα και εάν συνηγορήσει στην αναδιάρθρωση του χρέους (έστω και στο 30%) όπως και στην δίκαιη φορολόγηση, χάνει την επιρροή και τη δυναμική της σημαντικά και καθοριστικά. Από την άλλη με όσα έχει δείξει η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μέχρι τώρα, μπορεί να αποδέχεται «Μνημόνιο», ωστόσο αυτό πρέπει να έχει παραγωγικό και αποδοτικό χαρακτήρα και η αναδιάρθρωση του χρέους με την δίκαιη φορολόγηση, ήταν και είναι η αφετηρία τους, αλλά και το μοναδικό μέσο ώστε να μην πέσουν ως Κυβέρνηση. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις επομένως καινούργια συμφωνία δεν θα υπογραφθεί.,
  • Οι εκβιασμοί-επισημάνσεις περί ορατού Grexit, είναι τουλάχιστον χωρίς ουσία. Η ΕΕ ακόμα με την μη επίτευξη Συμφωνίας, διατηρώντας την Ελλάδα στο ευρώ και στον πυρήνα της, κερδίζει πολλά περισσότερα από όσα θα έχανε. Η μοναδική κερδισμένη σε περίπτωση GREXIT, είναι η Ελλάδα, όταν όμως το τελευταίο συνοδεύεται με φιλολαϊκή πολιτική.
  • Το ζήτημα των τραπεζών, είναι ένα αμιγώς πολιτικό και όχι οικονομικό ζήτημα. Το εάν θα ανοίξουν οι τράπεζες είναι καθαρά απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας η οποία και ασκεί εμμέσως πίεση στην ελληνική Κυβέρνηση για την επίτευξη συμφωνίας, με το να τις διατηρεί κλειστές. Ωστόσο σε επίπεδο πραγματικής οικονομίας, η ΕΚΤ και η ΕΕ, χάνει πολύ περισσότερα από όσα χάνει η ελληνική οικονομία. Επομένως η επαναχρηματοδότηση – (μερικό) άνοιγμα των ελληνικών τραπεζών είναι θέμα χρόνου, όπως επίσης θέμα χρόνου είναι να αυξηθεί και το πλαφόν των 60€ ημερησίως.
ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ:
Μία διευκρίνηση:
Το δημοψήφισμα είναι ένας θεσμός άμεσης δημοκρατίας ο οποίος στην ελληνική περίπτωση πολιτικοποίησε τους συμμετέχοντες. Με την πολιτικοποίηση παράγεται συνεννόηση και αποδοχή, ενώ αντίθετα με την πόλωση (ΜΜΕ – προπαγάνδα) παράγονται τάσεις εμφυλίου. Ας επισημανθεί λοιπόν ότι σήμερα (8/7/2015 – τρεις μέρες μετά το δημοψήφισμα) κανείς δεν μιλά για την «νίκη των όχι» έναντι των «ναι». Η κοινωνία παραμένει ενωμένη.
Ο αντίλογος πρέπει να υπάρχει γιατί μόνο έτσι θα μπορεί να υπάρξει εξέλιξη, επιστήμη και δημοκρατία. Συνεπώς, παρά τις δεδομένες αντιρρήσεις της κυρίαρχης οικονομικής και πολιτικής ελίτ, τόσο το δημοψήφισμα, όσο και γενικότερα οι θεσμοί άμεσης δημοκρατίας, πρέπει να εισαχθούν ως απαραίτητο γρανάζι στο επαναδιαμορφώμενο πολιτικό σύστημα.
Μία σημείωση:
Στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου συμμετείχαν και 17 ετών παιδιά, τα οποία μόλις είχαν τελειώσει τις πανελλήνιες. Αυτά τα παιδιά αποτελούν τη γενιά-στοίχημα για όλους μας καθώς διαφέρουν από τις προηγούμενες γενιές όταν ξεκινούν τη πολιτική τους ζωή με ένα δεδομένο: «συμμετοχή στην άσκηση της πολιτικής». Οι (πρώτες) πολιτικές τους εμπειρίες και το νεογέννητοπολιτικό τους υπόβαθρο είναι ανάγκη να γίνουν καθοριστικά και κατευθυντήρια στοιχεία για το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας.
Advertisements