Γράφει η Κατερίνα Καλημέρα
 Είναι αδιαμφισβήτητη αρχή να στρέφεις το βλέμμα στο παρελθόν, να το αφουγκράζεσαι και να το κατανοείς ώστε να μπορέσεις να προχωρήσεις μπροστά. Η Ελλάδα ωστόσο σε έναν κυκεώνα εξελίξεων τα τελευταία 6 χρόνια, φαίνεται να ξεχνά την αρχή αυτή και να επικαλείται μόνο την πορεία «μπροστά». Λησμονεί ότι τα γεγονότα της Ιστορίας των οποίων οι συνέπειες, είναι πολιτική. Είναι η πολιτική που ασκήθηκε στο παρελθόν.
                Εν έτι 2009, με την άνοδό του στην εξουσία, ο «σοσιαλιστής» Γεώργιος Παπανδρέου συνειδητοποιεί το μέγεθος του ελλείμματος της χώρας που είχε αποκρύψει η δεξιά, η οποία κυβερνούσε επί πέντε χρόνια. Αποσύρει το πρόγραμμά του για την ανάκαμψη της οικονομίας και παρουσιάζει πακέτο μέτρων λιτότητας για να περιορίσει το έλλειμμα από 12,7 στο 3% του ΑΕΠ πριν από το 2013. Μέχρι και το Νοέμβριο του 2011 οπότε και παραιτείται, ο ίδιος άνθρωπος που προεκλογικά αρνούνταν οποιαδήποτε περίπτωση προσφυγής στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει φέρει στην Ελλάδα 5 πακέτα μέτρων λιτότητας και έχει ανοίξει την πόρτα για την ψήφιση ενός έκτου.
                Τρία χρόνια αφότου ο τελευταίος άφησε τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας, η Νέα Δημοκρατία αναδεικνύεται πρώτο κόμμα στις εκλογές. Ο νέος πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς προεκλογικά αποκλείει οποιοδήποτε νέο πακέτο διεθνούς βοήθειας. Παρ’όλ’αυτά λίγους μήνες μετά την εκλογή του, η συντηρητική κυβέρνησή του ζητά τη ψήφιση από το κοινοβούλιο, του 6ου προγράμματος λιτότητας από την έναρξη της κρίσης, ενώ μέχρι το 2013 έχει ήδη υπογράψει και το 8ο.
                Το Σεπτέμβριο του 2014, ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη σειρά του, δεσμεύεται μπροστά στον ελληνικό λαό για ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης με το οποίο θα αντικαταστήσει το Μνημόνιο. Ο Αλέξης Τσίπρας προεκλογικά, θέτει το δίλημμα «Μνημόνιο ή ΣΥΡΙΖΑ» και υπόσχεται πως μαζί με τον ελληνικό λαό θα γράψει Ιστορία. Έτσι, ο ελληνικός λαός πιστώνει το κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς το οποίο και κερδίζει τις εκλογές.
                Και πράγματι, ο ΣΥΡΙΖΑ γράφει Ιστορία, ίσως όμως διαφορετική απ ότι θα ήθελε. Μέσα σε λιγότερο από 6 μήνες το κοινοβούλιο υιοθετεί το 9ο πρόγραμμα λιτότητας, ανακοινώνει δημοψήφισμα – το πρώτο μετά το 1974 – και  ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας συμφωνεί σε τρίτο πακέτο βοηθείας. Επιπλέον, αποδεικνύει πως μία «τεχνητή» πλειοψηφία δεν είναι αρκετή για να κυβερνήσει, ειδικά όταν το πολιτικό και διοικητικό προσωπικό που κλήθηκε να υπηρετήσει το πολιτικό όραμα του Σύριζα αποδείχθηκε άπειρο και γαλουχημένο σε λογικές, πρακτικές και νοοτροπίες προηγούμενων κυβερνήσεων, με αποτέλεσμα την παραίτηση όταν χάνει τη δεδηλωμένη της κυβέρνησής του και την προκήρυξη εκλογών.
Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τη μνημονιακή τροχιά που επέλεξε, ζητά εκ νέου την ψήφο του ελληνικού λαού στις επερχόμενες εκλογές και αναδεικνύει τη συμφωνία ως το περιβάλλον στο οποίο θα πρέπει να λειτουργήσει. Στο επίκεντρο του προεκλογικού προγράμματός του βρίσκεται η ελάφρυνση των συνεπειών του μνημονίου.
                Η ΝΔ, το κόμμα που ευθύνεται για την κρίση σε οικονομικό και ηθικό επίπεδο – μαζί με το ΠΑΣΟΚ – τώρα ζητά τη ψήφο του ελληνικού λαού με τον πρόεδρο του κόμματος Ευάγγελο Μεϊμαράκη, να τάσσεται με κάθε ευκαιρία υπέρ των συνεργασιών.
                Το ΠΑΣΟΚ έχοντας κάνει μάλιστα προγραμματική συμφωνία με τη ΔΗΜΑΡ, είναι «αποφασισμένο να δώσει μάχη και μετά από αυτές τις εκλογές». Επικαλείται τους ισχυρούς δεσμούς του με την Ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, την οποία και αναδεικνύει ως τη μονδική ασφαλή προοπτική.
                Το ΚΚΕ, αμετακίνητο στις θέσεις του προκρίνει τη λύση σε έναν δρόμο ανατροπής, ζητά ενίσχυση από το λαό προκειμένου να βγει στο προσκήνιο και να προκαλέσει φόβο στους μεγάλους εργοδότες και το σύστημα. Επισημαίνει ότι ο λαός έχει ψηφίσει όλα τα κόμματα, έχει δοκιμάσει τις ψεύτικες ελπίδες και τις υποσχέσεις.
                Η Χρυσή Αυγή, η ψήφος αγανάκτησης αρκετών Ελλήνων στήριξε και συνεχίζει να στηρίζει το αντιμνημονιακό μέτωπο, αντλώντας έτσι μεγαλύτερη νομιμοποίηση μέσα από τις εκλογές και ελπίζοντας σε ακόμη υψηλότερη άνοδο των ποσοστών της στις επερχόμενες εκλογές.
                Το Ποτάμι, ένα κόμμα που δημιουργήθηκε εν μέσω της Μνημονιακής κρίσης, ζητά από τον ελληνικό λαό τη δύναμη προκειμένου να παίξει καθοριστικό ρόλο στην επόμενη κυβέρνηση. Θεωρεί τα δύο μεγάλα κόμματα μολυσμένα από τη νόσο του παλαιοκομματισμού και καλεί τον λαό να κόψει τα φτερά τους.
                Οι ΑΝΕΛ, επισημαίνουν ότι δεν έγιναν ούτε θα γίνουν ποτέ μνημονιακοί. Με τη στάση τους διαμηνύουν ότι κράτησαν την πατρίδα ζωντανή και εγγυώνται τη σταθερότητα και στη νέα κυβέρνηση που θα προκύψει μετά από τη νέα ετυμηγορία του ελληνικού λαού, παραμένοντας πιστοί στις πάγιες θέσεις τους.
                Η Λαϊκή Ενότητα (ΛΑΕ), το πιο νέο κόμμα, με επικεφαλής τον Παναγιώτη Λαφαζάνη αυτοπροσδιορίζεται ως η νέα ανερχόμενη δημοκρατική, πατριωτική, αντιμνημονιακή δύναμη που μπορεί να σαρώσει ολόκληρο το μνημονιακό λόμπι και να ανοίξει νέους προοδευτικούς ορίζοντες για τον τόπο και το ελληνικό λαό.
Η ιστορία της πολιτικής μοιάζει να κάνει κύκλους, πέφτει σε κενά και ακροβατεί επικίνδυνα στο παρελθόν και το παρόν. Από το 2009 έως και σήμερα, οι πολιτικές που θα ακολουθούνταν έχουν ένα κοινό: την αντίσταση σε οτιδήποτε θίγει τον πολίτη και τελικά την υπαναχώρηση και προσχώρηση σε αυτό ακριβώς που τον θίγει. Μήπως μέσα στο υπάρχον σύστημα δε μπορεί να ανθίσει καμία προοπτική;
Στην Ιατρική γνωρίζουμε ότι, η κυκλοφορία του αίματος στηρίζεται στην συνεχή και ρυθμική σύσπαση της καρδιάς. Κατά την διάρκεια του καρδιακού κύκλου η καρδιά συνεχώς διαστέλλεται και συστέλλεται. Στην πολιτική, αν ο κόσμος μας είναι ένα δίκτυο από αρτηρίες τότε η Ελλάδα είναι σαφέστατα μία καρδιά η οποία συστέλλεται ρυθμικά εκκενώνοντας αίμα προς τις αρτηρίες. Όσο περισσότερο εκτείνει τα τοιχώματά του ο κόσμος, όσο περισσότερο επιθυμεί την επέκταση των διαστάσεων του, τόσο αυξάνεται η πίεση που ασκεί και τόσο μειώνονται οι διαστάσεις της καρδιάς. Είναι σαν η Ελλάδα να μην πεθαίνει ποτέ μα συνεχώς να ξεψυχάει.
Advertisements