Γράφει ο Ζαχαριουδάκης Ηλίας
Η σύγχρονη μεταπολιτευτική διαλεκτική των μεγάλων και μικρών αστικών πολιτικών κομμάτων της Ελλάδος μπορεί να συγκεντρωθεί σε λίγες λέξεις: εξευρωπαϊσμός, εκσυγχρονισμός, πάταξη της διαφθοράς και αξιοκρατία. Αυτή η λογική (της δικαιότερης διακυβέρνησης και των υγιών μεταρρυθμίσεων) κυριαρχεί στην ατζέντα όλων κομμάτων τα τελευταία σαράντα χρόνια.
Η αρχή στην προσπάθειαεφαρμογής αυτών των αρχών έγινε από την Νέα Δημοκρατία και το ΠαΣοΚ. Και τα δύο κόμματα κάθε φορά συνδύαζαν τα επινίκιά τους με τέτοιους στόχους. Ο ψηφοφόρος τους άκουγε και τους πίστευε και περίμενε, χωρίς ωστόσο αποτέλεσμα.
Συνεπώς με το πέρασμα των ετών δημιουργήθηκε ένας κομματικός μηχανισμός εξαπάτησης και εξυπηρέτησης ιδιοτελών συμφερόντων. Ποιων ακριβώς; κατά κύριο λόγο των μεγάλων επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται σε όλους τους κλάδους της οικονομίας και κοινωνίας. Οι τελευταίοι αποτελούν το «σύστημα». Η ύπαρξή τους δικαιολογεί και ενισχύει μια δομή λειτουργίας που βασίζεται στην εξυπηρέτηση συμφερόντων. Το έργο είναι διαχρονικό πια: εφόσον δεν γίνεται να εξυπηρετήσουμε όλη την κοινωνία, καθώς οι περισσότεροι των πόρων προορίζονται για τους λίγους μεγάλους επιχειρηματίες, εξυπηρετούμε τους λίγους δικούς μας ψηφοφόρους για να παραμείνουμε στην εξουσία. Αποτέλεσμα; Σκάνδαλα, διαφθορά, φτώχια και πολιτική απομόνωση, καθώς ο πολίτης δεν διεκδικεί για το μέλλον, παρά περιμένει τη εξυπηρέτησή του.
Όταν πια η διαφθορά της πολιτικής δράσης των δύο αυτών κομμάτων (και ολόκληρου του συστήματος) έγινε κάτι παραπάνω από αντιληπτό, εμφανίστηκε η Χρυσή Αυγή. Ο ρόλος της ήταν αυτός της κακιάς νταντά που ασκούσε με τρόπο πιο επιθετική (εντός κοινοβουλίου κυρίως λεκτικό, εκτός κυρίως σωματικό) πολιτική. Καταδίκαζε τη διαφθορά και υποστήριζε την απονομή δικαιοσύνης. Πως; Με το να εξυβρίζει τους πολιτικούς. Την αριστερά. Τα προνόμια των βουλευτών, αλλά χωρίς να κάνει καμία νύξη προς τους μεγάλους επιχειρηματίες, των οποίων τα συμφέροντα εξακολουθεί να εξυπηρετεί κατά κύριο λόγο η Βουλή.
Σήμερα, η Χρυσή Αυγή έχει εδραιωθεί, έχει αποκτήσει την κομματική της βάση, αλλά η συνέχεια είναι τόσο δύσκολη, που δεν αρκεί. Στη Βουλή πρέπει να υπάρχει ακόμα ένα κόμμα που θα γαβγίζει πιο ήπια, αλλά δεν θα δαγκώνει.. Η Βουλή πρέπει να έχει στους κόλπους της και ηπιότερους φορείς της λογικής του «καταρευνώνω το σύστημα, τη διαφθορά, τις παθογένειες» με μεταρρυθμίσεις που πρεσβεύουν τη λογική της προσωρινής αντιμετώπισης μίας ασθένειας, μέχρι να εμφανιστεί η επόμενη.
Το έτος 2015 ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος υποστήριξε ακριβώς τα προαναφερθέντα. Στο πρώτο οκτάμηνο δεν αξιοποίησε την ευκαιρία εξουσίας και φάνηκε σαν να έδινε τεστ για την αποδοχή του από το σύστημα. Το Μνημόνιο κέρδισε και το σύστημα τον αποδέχτηκε. Κέρδισε ξανά τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015, αλλά η κοινωνία αναζητούσε μία επιπλέον καινούργια ελπίδα αποφόρτισης και παράδοσης της τύχης της, έτσι το σύστημα καθώς έπρεπε να ικανοποιήσει και τους απογοητευμένους ψηφοφόρους με την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τους αντίθετους τόσο με τη Χρυσή Αυγή, όσο και με μία προοπτική χωρίς μνημόνιο, εμφανίζει την Ένωση Κέντρου, του Βασίλη Λεβέντη.
Η πρώτη ομιλία του Βασίλη Λεβέντη έγινε χθες 6/10/2015. Δυναμική και καταγγελτική προς πάσα κατεύθυνση. Από τα πυρά του δεν γλύτωσε ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε η ΝΔ (έστω και με μία αναφορά), ούτε το ΚΚΕ, ούτε φυσικά και τα προνόμια των βουλευτών και η λειτουργία της Βουλής.
Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς την ομιλία του κ. Λεβέντη καθώς θα μπορέσει να ακούσει αρκετές από τις παθογένειες του σύγχρονου αστικού πολιτικού συστήματος. Ο κ. Λεβέντης, δεν λέει ψέματα, ούτε αναλήθειες σχετικά με την χρηματοδότηση των κομμάτων, ούτε σχετικά με τους μισθούς, ούτε φυσικά με τη λειτουργία της Βουλής.
Αυτά όμως που κατακεραυνώνει πως θα πάψουν να υφίστανται; Όπως είπε και ο ίδιος υποστηρίζει μία σειρά από μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα «αλλάξουν την Ελλάδα». Επομένως πάλι μεταρρυθμίσεις σε ένα σύστημα που βασίζεται και ζει με το να δημιουργεί παθογένειες.
Έτσι λοιπόν, πανηγυρικά, ο  Βασίλης Λεβέντης αποτελεί την – μετά Χρυσή Αυγή- επιλογή στην πολιτική. Μια επιλογή χωρίς συνειδησιακό κόστος, αλλά με μηδενική ουσία. Μία επιλογή εξίσου αντιπαραγωγική και στο ίδιο μήκος κύματος με τις περισσότερες που αυτή τη στιγμή θα συγκροτήσουν Κυβέρνηση ή θα αποτελούν την αντιπολίτευση που υποστηρίζει την ίδια πολιτική, την μνημονιακή.
Το ζήτημα επομένως είναι το εξής και προκύπτει με τρόπο μαγικό:
Η εμπειρία έχει αποδείξει ότι με τις μεταρρυθμίσεις δεν υπήρξε ποτέ πραγματικό δημοκρατικό αποτέλεσμα. Μεταρρυθμίσεις με στόχο είτε τον εκσυγχρονισμό, είτε την φιλελευθεροποίηση της οικονομίας, είτε την «αριστερότερη» διοίκηση, ποτέ δεν έβγαλαν, ούτε θα βγάλουν αποτέλεσμα. Μεταρρυθμίσεις με χαρακτήρα επιφανειακό. Μεταρρυθμίσεις που δεν δημιουργούν πραγματικά πολιτικά και κοινωνικά αντίβαρα ικανά να ασκήσουν πραγματικό έλεγχο στη δημόσια διοίκηση και στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων.
Επομένως, όσο η κοινωνία εναποθέτει ελπίδες σε ένα σύστημα που οι αποφάσεις λαμβάνονται από λίγους για όλους, όσες μεταρρυθμίσεις και να γίνουν, όσο παραμένει η ίδια απομακρυσμένη από τα κέντρα λήψης αποφάσεων και τον έλεγχο των τελευταίων, τόσο η διαφθορά θα βασιλεύει, το ρουσφέτι θα αποδίδει δικαιοσύνη και ο πλούσιος θα γίνεται πλουσιότερος και ο φτωχός, φτωχότερος.
Κανένας Λεβέντης δεν θα μας σώσει. Κανένας Τσίπρας, κανένας νέος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Η λύση βρίσκεται μέσα στη κοινωνία. Από όλη την κοινωνία.
ΥΓ. Ένα κουίζ:
·         Είναι το τρίτο στη σειρά..
          Τα ΜΜΕ δεν το αναπαράγουν..
·         Όταν αναφέρονται σε αυτό το ορίζουν ως ρεαλιστική επιλογή..
Τι είναι;
Μνημόνιο. Και ο χειμώνας έρχεται για τα καλά..
Advertisements