Γράφει η Σταυρούλα Κιτσανού

          Αν μου έλεγε κάποιος ένα χρόνο πριν πως του χρόνου τέτοια εποχή δε θα υπήρχε μαραθώνιος που να μην συμμετάσχω θα έβαζα τα γέλια. Δεδομένης της μακρόχρονης αποχής μου από τη συστηματική άθληση, όχι μόνο το να τερματίσω σε μαραθώνιο αλλά και το να δηλώσω συμμετοχή ακόμη φάνταζε σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Και να’ μια τώρα, 21 Οκτωβρίου 2015, να γράφω για την εμπειρία μου στον 29ο Γύρο Αθήνας, γιατί, ναι, την Κυριακή που μας πέρασε ήμουν κι εγώ εκεί!

δσ

          Νομίζω πως έχουν δίκιο όσοι λένε ότι στην ηλικία των 20 νιώθεις την επιθυμία και ταυτόχρονα την ανάγκη να προσφέρεις· στον εαυτό σου, στους δικούς σου ή και σε άγνωστους σε σένα ανθρώπους. Αν μάλιστα ανήκεις στους τυχερούς   που δε  σε απασχολούν ζητήματα υγείας και επιβίωσης, αλλά το μεγαλύτερο σου άγχος είναι το αν πέρασες τα μαθήματα της σχολής, τότε το να βοηθήσεις τους όχι και τόσο τυχερούς πιστεύεις πως είναι το λιγότερο που μπορείς να κάνεις βρισκόμενος σε πλεονεκτική θέση. Κάπως έτσι λοιπόν, εγώ και η παρέα μου, ξεθάψαμε τα αθλητικά παπούτσια του λυκείου και «τρέξαμε για τα παιδιά» στον 29ο Γύρο Αθήνας.

     ΕΚΤΟΠΟΙ_ΝΕΟΙ_image

          Το χαμηλό κόστος συμμετοχής, μόλις 1€, αλλά κυρίως ο σκοπός του μαραθωνίου που ήταν η συγκέντρωση 30.000€ για την αγορά ηλεκτροεγκεφαλογράφου για τα παιδιά με επιληψία στο Παίδων Αγία Σοφία, κινητοποίησαν περισσότερους από 25.000 δρομείς να συγκεντρωθούν την περασμένη Κυριακή 18 Οκτωβρίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο από τις 9 το πρωί για να στείλουν ένα μήνυμα ανθρωπιάς. Άντρες, γυναίκες, παιδιά, άνθρωποι όλων των ηλικιών και φυσικών καταστάσεων, ακόμη και τετράποδοι  αθλητές έτρεξαν επί της Σταδίου, της Πανεπιστημίου, της Ακαδημίας, της Βασιλίσσης Σοφίας υπό τους ήχους της Φιλαρμονικής Αθηνών. Πόσο όμορφες εικόνες στο κατά τις καθημερινές πολύβουο κέντρο της πρωτεύουσας: άδειοι οι δρόμοι από αυτοκίνητα, ξυλοπόδαροι που ενθάρρυναν τους δρομείς και παντού χαμόγελα, λαχανιασμένα και μη.

          Ευτυχώς οι μετεωρολόγοι έπεσαν έξω στις προβλέψεις τους για καταιγίδες το Σαββατοκύριακο. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη ενισχύοντας το γενικότερο εύφορο κλίμα. Προσωπικά, βίωσα πλήρως την ουσία του όλου εγχειρήματος όταν κοντά στο τερματισμό που σχεδόν είχαμε καταρρεύσει από την κούραση μια άγνωστη κοπέλα περνώντας μας φώναξε «Ελάτε, μπορείτε να τα καταφέρετε! Μόνο 600 μέτρα έμειναν!», χαρίζοντας μας ένα τόσο ζεστό χαμόγελο που ήταν αδύνατο να μη μας εμπνεύσει να συνεχίσουμε. Σε ευχαριστούμε. Τέλος, τα κρουστά των Batala σήμαναν με τη γνωστή τρέλα και την αστείρευτη ενέργεια τους τη λήξη αυτής της μεγάλης γιορτής αθλητισμού κι αλληλεγγύης.

δαδασδασδασδασδασδ

          Ναι, οκ έχουμε κρίση. Οι περισσότεροι πιστεύουν πως δεν πρόκειται μόνο για οικονομική αλλά και για ηθική κρίση. Όσοι συμμετείχαν στον 29ο Γύρο Αθήνας απέδειξαν πως μια τέτοια θεώρηση είναι το λιγότερο ισοπεδωτική. «Αγάπη δεν είναι δυο άνθρωποι που κοιτάζονται στα μάτια αλλά που κοιτούν  προς την ίδια κατεύθυνση», είχε πει κάποτε ο Antoine de Saint-Exupery. Και εγώ στο μαραθώνιο είδα ανθρώπους με κοινό όραμα: να κάνουν αυτό τον κόσμο λιγότερο αφιλόξενο. Είδα ανθρώπους να (ξέρουν να) αγαπούν· το συνάνθρωπο, τη δικαιοσύνη, τη ζωή. Α, και τη διασκέδαση! Γιατί παρά την κρίση και τη μιζέρια που-λένε πως-  αυτή συνεπάγεται αυτοί οι άνθρωποι δεν χάνουν ευκαιρία να περνούν καλά. Ποτέ δε θα απογοητευτώ από τέτοιους Ανθρώπους.

Advertisements