Γράφει η Κατερίνα Καλημέρα

          Στις 25 Οκτωβρίου, περισσότερα από 200 μνημεία σε 60 διαφορετικές χώρες «λούστηκαν» με μπλε φως για τον εορτασμό των 70 χρόνων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Εμβληματικά μνημεία όπως οι πυραμίδες, το Σινικό Τείχος της Κίνας και ο περίφημος πύργος της Πίζας, φωτίστηκαν στα χρώματα του παγκόσμιου οργανισμού, ως σημάδι ειρήνης.

          Στις 13 Νοεμβρίου, περισσότερα από πέντε σημεία στην πόλη του Παρισιού βυθίστηκαν στο κόκκινο, καθώς έγιναν στόχοι τρομοκρατικής επίθεσης. Ο συναυλιακός χώρος Μπατακλάν, η περιοχή του σταδίου Σταντ ντε Φρανς και βασικές οδικές αρτηρίες της πόλης αιμορραγούν την Παρασκευή το βράδυ, και η διαφυγή αυτή του αίματος από τις αρτηρίες προκαλεί καταπληξία ( shock ) σε ολόκληρη τη χώρα. Η Γαλλία χάνει το οξυγόνο της. Τα σύνορα κλείνουν. Οι υπηρεσίες ασφαλείας τίθενται σε κόκκινο συναγερμό. Κηρύσσεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο στην Αλγερία το 1965.

Η εντροπία αυτού του κόσμου, η αταξία, αυξάνεται καθώς κινείται προς την ίδια κατεύθυνση, προς το ίδιο έγκλημα που μακελεύει την Μέση Ανατολή, που αναγκάζει χιλιάδες να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και σπέρνει πτώματα στο Αιγαίο. Είναι σα να υπάρχουν δυνάμεις που αλληλοεξουδετερώνονται, δυνάμεις με ισοδύναμα φορτία μίσους, που αμφότερα ισχυρίζονται ότι θέλουν να τιμωρήσουν για τις συμφορές που πλήττουν τον κόσμο, προκαλώντας τελικά περισσότερες. Άρα μάλλον δεν αλληλοεξουδετερώνονται οι δυνάμεις αυτές, αλλά μέσω της σύγκρουσής τους εξουδετερώνουν τον υπόλοιπο κόσμο.

          Από τη μία το ISIS επιδιώκει να αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο η Ευρώπη αντιμετωπίζει τους 44 εκατομμύρια μουσουλμάνους της με τη βοήθεια ενός μικρού αριθμού τρομοκρατών. Τοποθετεί την Ευρώπη σε έναν «άξονα πολέμου» επιδιώκοντας στρατηγικά, όπως αναφέρει σε δεκάδες δημοσιεύσεις του, να πολώσει τη δυτική κοινωνία- να καταστρέψει τις «γκρίζες ζώνες». Από την άλλη η Γαλλία, που θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης που πλήγηκε, μόλις 48 ώρες μετά την πολύνεκρη τρομοκρατική επίθεση, σε αντίποινα ξεκίνησε σφοδρούς βομβαρδισμούς στην πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους, στη Ράκα της Συρίας.

          Η οργάνωση ελπίζει πως μέσω συχνών καταστροφικών επιθέσεων στο όνομά του Ισλαμικού Κράτους θα αναγκάσει τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να εξαπολύσουν θύελλα εκδικητικών συμπεριφορών εναντίον αθώων μουσουλμάνων. Και πράγματι ορισμένα τμήματα της ευρωπαϊκής κοινωνίας αντιδρούν ακριβώς όπως προβλέπει ο στρατηγικός σχεδιασμός του Ισλαμικού Κράτους. Μπορεί απλά κανείς να ανατρέξει σε πρόσφατα δημοσιεύματα όπου ο Ολλανδός πολιτικός Geert Wilders διακηρύσσει πως όσο λιγότερο είναι το Ισλάμ, τόσο το καλύτερο. Ο αέρας της βόρειας Γαλλίας ανακυκλώνει σε ολόκληρη τη χώρα τα λόγια της Μαρι Λεπεν, η οποία αποκάλεσε εχθρούς της Γαλλίας, όσους έχουν επαφές με το Ισλάμ ενώ το ισλαμοφοβικό Pegida στη Δρέσδη της Γερμανίας διαδήλωσε στη σκιά των επιθέσεων κατά των προσφύγων.

Ήταν σχεδόν σίγουρο πως οι επιθέσεις στο Παρίσι θα δυναμιτίσουν μία ατμόσφαιρα αντι-μουσουλμανισμού, σχεδόν αντανακλαστικά απέναντι στην κτηνωδία της 13ης Νοεμβρίου. Όπως αποτελούσε βεβαιότητα η σύνδεση της τρομοκρατικής επίθεσης με το προσφυγικό – μεταναστευτικό ζήτημα που βρίσκεται έντονα στο προσκήνιο εδώ και πολλούς μήνες. Μία σύνδεση που τρέφεται από τον φόβο, την καχυποψία και επιδιώκει να κορέσει την ανάγκη των λαών να αποδώσουν ευθύνες, να βρουν μία κάποια υπαιτιότητα για μπορέσουν να εκτονώσουν τον θυμό τους. Τα ΜΜΕ σε παροξυσμό, σε όλο τον κόσμο, υπέπεσαν σε σωρεία λαθών. Το Ισλάμ και οι Μουσουλμάνοι συνδέθηκαν και πάλι με τη βία και το Ισλαμικό κράτος. Αναπαράχθηκε ο απόκοσμος θρήνος της Γαλλίας, ο οποίος αντήχησε στις καρδιές όλου του κόσμου που έσπευσε να βάψει και την ψυχή του με μπλε-άσπρο-κόκκινο. Έγινε Γάλλος, δέχθηκε το γαλλικό κλάμα ως το μοναδικό κλάμα μία πραγματικότητας που επέμενε να αγνοεί και που τελικά έφθασε στην πόρτα του.

          Όταν η φρίκη από τη Συρία, το Ιράκ «μετακόμισε» στην καρδιά της Ευρώπης, η δική μας υστερία μπήκε και πάλι στη μέση, πάνω και πέρα από τη θάλασσα νεκρών ανέδυσε η δική μας ανάγκη να αλληλοφαγωθούμε, να προσβάλλουμε ο ένας την ανθρωπιά του άλλου, να απαξιώσουμε ο ένας την αντιληπτική ικανότητα του άλλου. Νέα hashtags γεννήθηκαν, κάποιοι τα υιοθέτησαν κάποιοι όχι. Όλοι δέχθηκαν πυρά. Σαν ένα γρανάζι κινήθηκε η θηριωδία στο Παρίσι, ένα γρανάζι από αναπόφευκτες επαναλήψεις μισανθρωπιάς κάθε φορά που η φρίκη χτυπάει την πόρτα μας. Το πιο αρχαίο κλάμα στην ιστορία του κόσμου, είναι το κλάμα ενός ανθρώπου που απογοητεύεται, ενός ανθρώπου που θέλει να κάνει καθετί και κάθε έναν να σιγήσει, να πάψει να βάλλεται κατά πάντων όταν η αδυναμία του –από φόβο- να δεχτεί μία φρίκη τον οδηγεί στο να υποτιμά ακόμη περισσότερο την ανθρώπινη ύπαρξη.

          Γιατί αυτό γίνεται τις τελευταίες μέρες. Βρίθουμε όλοι από αισθήματα αγανάκτησης, θυμού, σπαραγμού για έναν κόσμο γκρίζο, ειδεχθή, ακατανόητης ωμότητας. Δε συνειδητοποιούμε ότι για να αλλάξει αυτός ο κόσμος εμείς πρέπει να τον φωτίσουμε με χρώματα. Και σίγουρα όχι ανατροφοδοτώντας αισθήματα αντιπαλότητας μεταξύ μας, χωρίς να κρίνουμε ο ένας τον άλλον τροφοδοτώντας συγκρούσεις. Ας κάνουμε ένα βήμα τη φορά. Ας δώσουμε το άλλοθι σε όσους «ενόχλησαν» με τις αναρτήσεις τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το άλλοθι της ανθρώπινης φύσης , το άλλοθι της ψευδαίσθησης της προσοχής που αποτρέπει τον άνθρωπο από το να είναι έτοιμος για μία αλλαγή, για κάτι απρόοπτο το οποίο μπορεί να συμβεί στο δικό του κατώφλι, τόσο κοντά του.

          Θέλουμε να ξεφωνίσουμε την αδικία, ναι όλοι μας. Αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η μόνη δύναμη στην οποία μπορούμε να στηριζόμαστε βρίσκεται μέσα στα δικά μας χέρια. Είναι ο εαυτός μας, ο μικρός φτωχός μας εαυτός. Αν θέλουμε να ξεπλύνουμε το «κόκκινο» του κόσμου, εάν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε ως βάση το «μπλε» που έλουσε τις χώρες πριν ένα μήνα σχεδόν για να πλημμυρίσει το μήνυμα της ειρήνης, πρέπει πρώτα να επιδιορθώσουμε εμάς. Τότε μόνο θα μπορέσουμε να μετρήσουμε όλα τ’ άστρα που κρύβει από τον κόσμο η μισαλλοδοξία, τότε μόνο θα μπορέσουμε να μετρήσουμε λαμπερές αξίες, όλα όσα έχουν σημασία, πραγματική και αδιαπραγμάτευτη. Και ίσως, όπως ο Μέλιος στο μυθιστόρημα του Μενέλαου Λουντέμη, εάν τα μετρήσουμε ένα ένα, σιγά σιγά, τότε ίσως μόνο θα τα βρούμε σωστά. Αλλιώς «νικημένο μου ξεφτέρι δεν θα αλλάξουν οι καιροί. με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος θα προχωρεί».

Advertisements