Γράφει ο Ζαχαριουδάκης Ηλίας

«Οι Τύραννοι στην Αρχαία Ελλάδα κήρυτταν πολέμους για να αποσπούν τον λαό από τα προβλήματά του»

            Πόση διαχρονικότητα και αλήθεια χωράει σε αυτή τη φράση;

            Πίσω από τα πάντα, τόσο τότε, όσο και σήμερα κρύβεται η επιδίωξη του κέρδους και της εξυπηρέτησης των ιδιαίτερων οικονομικών συμφερόντων.

            Ποιο είναι το πλάνο; Ο οικονομικός-κοινωνικός εξευτελισμός ώστε το εργατικό χέρι να γίνει πιο φθηνό ή και τζάμπα («εθελοντικό»). Έτσι οι μεγάλες επιχειρήσεις – οι όμιλοι (έχοντας απομείνει μόνο αυτές αφού οτιδήποτε μικρότερο θα έχει καταρρεύσει) θα έχουν την ευχέρεια να προσλαμβάνουν εργαζομένους-δούλους. Θα αγοράζουν την εργασία αντί πινακίου φακής, θα την πωλούν και θα την πετούν οποτεδήποτε και με μηδενικό κόστος, αυξάνοντας με τον τρόπο αυτό με απίστευτους ρυθμούς τα κέρδη τους.

            Σήμερα, οι οικονομικές ελίτ, μέσω των πολιτικών και κοινωνικών τους αντιπροσώπων, προωθούν και προπαγανδίζουν ως μοναδική λύση στη κρίση… το μνημόνιο. Στην Ελλάδα (όπως και στην Ευρώπη γενικότερα) η υποκρισία και το ιδιοτελές συμφέρον κρύβεται πίσω από την εξυπηρέτηση του μνημονίου και των ευρωπαϊκών πολιτικών-οικονομικών προοπτικών, οι οποίες καθορίζονται από τις διαστάσεις της ανταγωνιστικότητας. Για να εξυπηρετηθούν αυτές πρέπει να γίνουν αποδεκτές από την κοινωνία. Ωστόσο δεν είναι εύκολη υπόθεση η φτωχοποίηση μίας κοινωνίας στο όνομα της εξυγίανσής. Συνεπώς η κοινωνία πρέπει να πειστεί.

            Αυτός είναι ο στόχος. Πως γίνεται αυτό πραγματικότητα;

            Η καταπιεσμένη οικονομικά και ευνουχισμένη ηθικά και ανθρωπιστικά κοινωνία αποκτά φόβους και δημιουργεί εχθρούς. Στην Ελλάδα πάντα ήταν στην επικαιρότητα το προσφυγικό-μεταναστευτικό ζήτημα. Ο άγνωστος άλλος πάντα θεωρείτο επικίνδυνος και μη διαχειρίσιμος. Το όλο φαινόμενο ως ζήτημα αντιμετωπιζόταν ανέκαθεν ως κοινωνικό πρόβλημα, τη στιγμή που οι λόγοι που καθιστούν αυτή την ανθρώπινη τραγωδία ως τροχοπέδη είναι αμιγώς πολιτικοί και οικονομικοί.

            Η παρουσία των προσφύγων-(λαθρο)μεταναστών αποσπά την προσοχή των πολιτών από τις αποφάσεις που λαμβάνονται άνωθεν, καθώς εστιάζουν στην επίλυση των καθημερινών και απαιτητικών όλο και διογκωμένων προβλημάτων.

            Έτσι όμως έχει επιτευχθεί ο αναγκαίος αντιπερισπασμός. Στον τελευταίο εάν συνυπολογιστούν διάφορα επεισόδια σε ένα ντέρμπι, μία δήλωση-βόμβα υψηλών (πρώην και νυν) πολιτικών στελεχών (βλέπε περιστατικά Φίλη και Πανούση), τις ημέρες πριν την ψήφιση σημαντικών νομοθετικών διατάξεων, συναρτήσει τις γνωστής και σημαντικής δουλειάς που γίνεται από τα ΜΜΕ, γίνεται εύκολα κατανοητό το εύρος της επέκτασής του στους κοινωνικούς κόλπους. Ο λαός ψευτο-αντιδρά, ψευτο-επαναστατεί, μάχεται με τον εαυτό του, μπερδεύεται και ως συνέπεια των παραπάνω, αποσπάται τελικά από την ουσία, καθώς τα μέτρα ψηφίζονται παρασκηνιακά το (ίδιο) βράδυ. Το νομοθετικό έργο έγινε, ενώ και η κοινωνία τα ενέκρινε σιωπηρά, με το να μην τα αντιληφθεί καν.

            Καθώς όμως ο οικονομικός κλοιός σφίγγει και η απληστία κυριολεκτικά επαναστατεί, οι μεγάλες επιχειρήσεις και τα οικονομικά λόμπι απαιτούν παραπάνω έσοδα! Πως θα εξυπηρετηθούν τα συμφέροντά τους; Πόλεμος και τρομοκρατία.

            Πόλεμος γιατί οι κατασκευαστικές εταιρίες δεν έχουν την δυνατότητα να κατασκευάζουν σπίτια, σχολεία, νοσοκομεία διότι τα κράτη δεν πληρώνουν. Έτσι επενδύουν σε κάτι που όλα τα Κράτη πληρώνουν. Όπλα, πολεμικά αεροσκάφη, πολεμικά υποβρύχια, εξοπλισμοί κοκ.

            Τρομοκρατία γιατί με τις βομβιστικές επιθέσεις ο κάθε άνθρωπος φτάνει στο σημείο να εύχεται καταφέρει να ζήσει. Πως λοιπόν έχοντας αυτό ως πρώτο μέλημα, να αντισταθεί στα ακραία μέτρα λιτότητας, την καταπάτηση (όλων) των δικαιωμάτων του και την ανέχεια; Πώς να επανακτήσει την χαμένη του αξιοπρέπεια όταν φτάνει στο σημείο να προσεύχεται να επιβιώσει; Όταν εύχεται να μην είναι εκείνος ο επόμενος νεκρός από τον πόλεμο ή την τρομοκρατική επίθεση, όπως ήταν ο αδερφός του, ο συγγενής του, ο γνωστός ή ένας άγνωστος;

            Συμπέρασμα:

            Γιατί συμφέρει ο πόλεμος και η τρομοκρατία; Γιατί προκαλεί φόβο.. και ο φόβος, αδράνεια, ηττοπάθεια και την πλήρη παράδοση.

            Ο φόβος επομένως. Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός της εκάστοτε πολεμικής επιχείρησης. Με τον φόβο κατακτούνται πετρελαϊκές πηγές, υποτάσσονται κοινωνίες, χάνονται άνθρωποι και πολλά ακόμα. Σκοτώνονται και άνθρωποι μεταξύ τους: άνθρωποι που η μοναδική τους διαφορά ίσως να είναι το χρώμα, η θρησκεία ή και η κουλτούρα. Όμως το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι ότι άπαντες είναι ζημιωμένοι από τον χαμό.

            Λίγοι χαμογελούν με αυτές τις καταστάσεις. Ναι όντως υπάρχουν αυτοί οι λίγοι..

            Ερώτημα:

            Αντέχουμε να αντισταθούμε; Είμαστε πολλοί και είναι λίγοι..

Advertisements