Γράφει ο Γιώργος Ρίζος

          «Ο πολιτισμός ποτέ δε θα φτάσει στην τελειότητα, αν η τελευταία πέτρα της τελευταίας εκκλησίας δεν πέσει πάνω στο κεφάλι του τελευταίου ιερέα.». Ο Εμίλ Ζολά, αν και συγγραφέας του 19ου αιώνα, φαίνεται με τη φράση του αυτή να καθρεφτίζει τη σημερινή κοινωνία, καθώς ο πολιτισμός της κωλύεται προς την εξέλιξη λόγω του συντηρητισμού. Ειδικότερα σήμερα σε μια κοινωνία, όπως η ελληνική, η οποία καταβάλει ως ένα βαθμό προσπάθειες να εξελίξει και να εκσυγχρονίσει τη νοοτροπία της, όμως αδυνατεί να νομιμοποιήσει τα προϊόντα της σκέψης της βρίσκοντας μπροστά της Εκκλησία Α.Ε.

          Την Τετάρτη 9/12 κατατέθηκε στη Βουλή το νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών, μια αναγκαιότητα για την προσαρμογή της ελληνικής νομικής και κοινωνικής πραγματικότητας στις ανάγκες της εποχής. Η αναγκαιότητα αυτή προκύπτει από τις αρχές της ισότητας των πολιτών και του σεβασμού της διαφορετικότητας, όπως αυτά προστατεύονται  από το ελληνικό Σύνταγμα και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Άλλωστε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε λάθος τον αποκλεισμό των ομόφυλων ζευγαριών από το νόμο 3719/2008 περί πολιτικής ένωσης ζευγαριών και κατηγόρησε την Ελλάδα για παραβίαση του δικαιώματος σεβασμού στην ιδιωτική και οικογενειακή ζωή, καθώς και για παραβίαση των διατάξεων που απαγορεύουν τις διακρίσεις. Ωστόσο, η Εκκλησία ως οργανισμός και θεσμός δείχνει να εμμένει στην αρνητική της στάση απέναντι στο σύμφωνο συμβίωσης.

          Ήδη από τον Ιούνιο ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος έχει δηλώσει την αντίθεση της Εκκλησίας στο νομοσχέδιο χαρακτηρίζοντάς το «νεοφιλελεύθερη επιβράβευση της ανευθυνότητας στις διαπροσωπικές σχέσεις που τις υποβιβάζει σε απλή συναλλαγή». Στην απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου τονίζεται ότι μεταξύ άλλων ο γάμος ομοφυλοφίλων αποτελεί φαινόμενο – εκτροπή. Ωστόσο, η στάση αυτή της Εκκλησίας βρίσκει ακραίους εκφραστές μέσα στον πυρήνα της, όπως το μητροπολίτη Καλαβρύτων, Αμβρόσιο.

          Με αφορμή το θάνατο του ηθοποιού Μηνά Χατζησάββα και κατ’ επέκταση τις δηλώσεις του συντρόφου του Κώστα Φαλελάκη περί του συμφώνου συμβίωσης η Άννα Βαγενά είπε «Στη μνήμη της προσωπικής σου αγωνίας, φίλε Μηνάκο, θα βοηθήσω να περάσει το σύμφωνο συμβίωσης από τη Βουλή των Ελλήνων.». Η δήλωση αυτή φαίνεται να εξόργισε τον μητροπολίτη Αμβρόσιο, ο οποίος προέβη σε ένα κήρυγμα μίσους και ομοφοβίας στην προσωπική του ιστοσελίδα. Ο ίδιος αναφέρθηκε σε αθλιότητα της ομοφυλοφιλίας και τη χαρακτήρισε ως εκτροπή από τους Νόμους της φύσης, κοινωνικό κακούργημα, αμαρτία, και τους ανθρώπους που τη βιώνουν ή την υποστηρίζουν ως αποβράσματα της κοινωνίας.

          Δυστυχώς, οι ιερείς αυτοί προκειμένου με φαρισαϊσμό να θεμελιώσουν την ομοφοβία και κατά βάση το φασισμό και τη μισαλλοδοξία επικαλούνται το θείο νόμο και το Χριστιανισμό, δίχως Εκείνος να διαχωρίζει ανθρώπους από ανθρώπους. Οι ιεράρχες, εκπρόσωποι της ορθόδοξης εκκλησίας, οι οποίοι στην πλειονότητα τους ουδέποτε εφάρμοσαν την πραγματική διδασκαλία του Χριστού, περί αγάπης και αλληλεγγύης απωθώντας και καταδικάζοντας το διαφορετικό, όφειλαν, ανεξάρτητα από την αναγκαιότητα ή μη του συγκεκριμένου συμφώνου, να μην εκφράσουν καθόλου αυτές τις παρωχημένες ιδέες τους. Αντ’ αυτού, ο ίδιος ο μητροπολίτης Αμβρόσιος όχι μόνο υποστήριξε τις ρήσεις που τίθενται εναντίον του συμφώνου και κατ’ ουσίαν εναντίον πτυχών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και προωθεί τη βία ως το μόνο μέσο με το οποίο μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει τέτοιους ανθρώπους, ενώ η Εκκλησία θα προσεύχεται ώστε να εξαφανιστούν από τη γη. Υπάρχουν, βέβαια, και απόψεις που δεν καταδικάζουν τους ομοφυλόφιλους και τα δικαιώματά τους με τόση βιαιότητα, ωστόσο μιλούν περί ασθένειας αυτών των ατόμων που χρήζουν ιατρικής αρωγής, προκειμένου να ιαθούν και να επιστρέψουν στην ετεροφυλοφιλία, την κανονικότητα. Ωστόσο, χρέος της Εκκλησίας είναι να ασχολείται με το πνεύμα και όχι με τη σάρκα.

          Συνεπώς, πρέπει να γίνει αντιληπτό στους ιεράρχες ότι όλοι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα έκφρασης οτιδήποτε κι αν πρεσβεύουν και να μην καταδικάζουν τη διαφορετικότητα σε οποιοδήποτε επίπεδο, διότι με αυτόν τον τρόπο αναιρούν αυτά που οι ίδιοι διδάσκουν περί αγάπης και αποδοχής. Και η ίδια, όμως, η Εκκλησία ως οργανισμός θα πρέπει να αποσπαστεί από το κράτος και να πάψει να εμπλέκεται στις υποθέσεις αυτού, καθώς το μόνο που επιτυγχάνεται τελικά είναι η όξυνση των προβλημάτων τόσο σε αμιγώς νομικό επίπεδο διατηρώντας την αρνητικότητά της απέναντι στη θεσμοθέτηση των δικαιωμάτων των ομόφυλων ζευγαριών, όσο και κοινωνικό επίπεδο δημιουργώντας εντάσεις με τη στάση της και με την προσβλητική και χυδαία έκφραση των μελών της. Τα ανθρώπινα δικαιώματα θα πρέπει να θεωρούνται αυτονόητα από όλους για όλους και να μην τίθενται ως θέμα προς αντιπαράθεση. Οι αγώνες περί ίσων δικαιωμάτων δεν είναι θεωρητική συζήτηση. Το μόνο σύμφωνο συμβίωσης που μπορεί να ισχύει σήμερα είναι τα του Θεού τω Θεώ και τα του κράτους τω κράτει.

 

 

 

Advertisements