Γράφει ο Ζαχαριουδάκης Ηλίας

            Το βράδυ της περασμένης Τετάρτης (9/12/15) κατατέθηκε στη Βουλή το νομοσχέδιο για το Σύμφωνο Συμβίωσης από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Το εν λόγω σύμφωνο είναι ουσιαστικά η αναβάθμιση του ισχύοντος συμφώνου συμβίωσης από ιδιωτικό συμφωνητικό σε πράξη επικυρωμένη από το κράτος που αποδίδει καθεστώς οικογένειας στους δύο συντρόφους. Ρύθμιση που συνοπτικά οδηγεί τα ομόφυλα ζευγάρια στην εξίσωση με τα ετερόφυλα.

            Δυστυχώς μόλις τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει η συζήτηση για την αποδοχή των ομοφυλόφιλων, τόσο κοινωνικά, όσο και πολιτειακά. Και είναι μία διαδικασία γεμάτη εμπόδια, διότι σε αυτήν εμπλέκονται τόσο σύγχρονες παθογένειες, όσο και πεπαλαιωμένες, είτε σε επίπεδο κοινωνικών προκαταλήψεων είτε σε επίπεδο θεσμών, όσο αναφορά την αντιμετώπιση που επιδεικνύει στο εν γένει διαφορετικό η ελληνική κοινωνία. Είναι ανάγκη να σημειωθεί ότι στο θεσμικό επίπεδο αναμφίβολα κυριαρχεί η Εκκλησία η οποία απορρίπτει και επικρίνει το σύμφωνο, υποστηρίζοντας χαρακτηριστικά ότι «από τον σεβασμό στην αξία του ανθρώπου απορρέει η απόρριψη οποιουδήποτε θεσμού-υποκατάστατου, όπως το σύμφωνο συμβίωσης, με τον οποίο επιχειρείται ο υποβιβασμός της οικογενειακής ζωής στο επίπεδο των αστικών συναλλαγών, για την ανατροπή των οποίων αρκεί μία απλή αλλαγή γνώμης των συμβαλλομένων». Μία θέση που δεν βοηθά στην ευκταία κοινωνική ένταξη των ανθρώπων αυτών, εάν αναλογιστεί κανείς την τεράστια επιρροή της Εκκλησίας σε μεγάλα τμήματα του ελληνικού πληθυσμού.

            Η ψήφιση του εν λόγω νομοσχεδίου επομένως, προκαλεί, απλά και μόνο ως περιεχόμενο, αμφιθυμικά συναισθήματα. Αναμφίβολα, λιγότερο έντονα, από αυτά που θα προκαλούσε μία δεκαετία νωρίτερα.. Ωστόσο απλώς η κατοχύρωση νομικά, αυτή-καθαυτή δεν αρκεί για να νιώσουν αυτά τα μέλη της κοινωνίας, ισότιμα και μην υπονομευόμενα.

            Το Σύμφωνο Συμβίωσης είναι ανάγκη να είναι η αρχή από μία σειρά θεσμικών πρωτοβουλιών και παρεμβάσεων ώστε να εφαρμοστούν αυτές οι ρυθμίσεις και τα μέτρα που θα καταστήσουν το κοινωνικό περιβάλλον πρόσφορο για τον εκάστοτε διαφορετικό. Έτσι άλλωστε έχει διδάξει και η ιστορία, με πρώτη και χαρακτηριστική περίπτωση, εκείνη των μεταναστών πρώτης γενιάς. Εκείνοι οι άνθρωποι τότε ήταν ξένοι, ωστόσο τους δόθηκε η ευκαιρία να ενταχθούν στην κοινωνία και παρά το γεγονός ότι αντιμετώπισαν προβλήματα, σήμερα τα παιδιά τους αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, χωρίς καμία διαφορετική αντιμετώπιση.

            Η ένταξη των ομόφυλων ζευγαριών στο πυρήνα της «νομικής κανονικότητας», είναι ανάγκη να ενεργοποιήσει την ένταξη κάθε διαφορετικού στην αποδοχή. Η νομική κατοχύρωση των ομόφυλων ζευγαριών πρέπει να σημάνει την αρχή της ουσιαστικής κοινωνικής αποδοχής όχι μόνο των τελευταίων, αλλά και του εκάστοτε διαφορετικού: μετανάστη, αδύναμου, υποδεέστερου.

Advertisements