trikala-prosfyges
Τρικαλινές αποχαιρετούν τους πρόσφυγες που ξεκινούν για την Ειδομένη

Γράφει ο Ζαχαριουδάκης Ηλίας

Πέρα από την δεδομένη οικονομική κρίση που μαστίζει την ελληνική οικονομία, η προσφυγική κρίση αποτελεί ένα νέο ζήτημα στο οποίο το ελληνικό κράτος οφείλει να βρει λύση εδώ και τώρα. Ωστόσο για μία ακόμη φορά η Ελλάδα είναι περιθωριοποιημένη.

Ήδη από τον Μάιο του 2010 το ελληνικό κράτος και κυρίως η ελληνική κοινωνία βρέθηκε στο στόχαστρο του ευρωπαϊκού και διεθνούς τύπου, δέχτηκε οικονομικές επιθέσεις και είδε την ποιότητα ζωής της να πέφτει σημαντικά. Οι δείκτες της ανεργίας εκτοξεύθηκαν και στο ρυθμό τους επελαύνει η ανέχεια, με μόνιμη προοπτική την οικονομική κατάρρευση.

Σήμερα σχεδόν 6 χρόνια μετά από το πρώτο μνημόνιο, καμία εξέλιξη. Όταν μάλιστα γίνεται λόγος για την σύναψη και τέταρτου μνημονίου πραγματικά δεν ανιχνεύεται φως.. πουθενά!

2016 λοιπόν, τέταρτο μνημόνιο προσεχώς και η ελληνική κοινωνία έχει έναν ακόμη πρόσθετο Γολγοθά να αντιμετωπίσει.

Η προσφυγική κρίση είναι πια εντός των πυλών. Στους χώρους υποδοχείς των αστικών κέντρων και των ελληνικών νησιών, καθημερινά μπορεί κανείς να δει με τα ίδια του τα μάτια αυτή την ανθρώπινη τραγωδία.

Ωστόσο και αυτήν την τραγωδία το ελληνικό κράτος καλείται να την αντιμετωπίσει μόνο του.

Τι και εάν στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής υπήρξε δέσμευση από τους συμμετέχοντες για το μη κλείσιμο των Συνόρων, αυτό πρακτικά ποτέ δεν συνέβη. Η Αυστρία έβαλε όριο στον αριθμό των προσφύγων που θα εισέρχονται στο έδαφός της, οδηγώντας έτσι και χώρες όπως τη Σλοβενία, τα Σκόπια, τη Σερβία, την Κροατία και την Αλβανία στο κλείσιμο των συνόρων τους. Την ίδια πρακτική ακολουθεί και η Γαλλία με το όριο των 30.000 προσφύγων την ημέρα, όπως και αντίστοιχη αδιάφορη πολιτική ακολουθούν οι υπόλοιπες χώρες.

Αποτέλεσμα;

Η Ελλάδα να γίνει προσωρινά ο χώρος μόνιμης εγκατάστασης των προσφύγων, με τις πρώτες αντιδράσεις από τη πλευρά των εγκλωβισμένων.. ηχηρές. Απλώς μία ματιά αρκεί στο τι συμβαίνει αυτές τις μέρες στην Ειδομένη, στα σύνορα με τα Σκόπια..

Ωστόσο παρά τις δυσκολίες που πάγια αντιμετώπιζε το ελληνικό κράτος ήδη από την ίδρυσή του, η διαχείριση των προσφύγων είναι ικανοποιητική. Τόσο σε επίπεδο κρατικό, όσο κυρίως σε επίπεδο τοπικό και πραγματιστικά κοινωνικό. Οι δράσεις που έχουν αναπτυχθεί είναι συγκινητικές και ιστορικής σημασίας και αναμφίβολα πρέπει να είναι ο οδηγός για το μέλλον. Το εξαιρετικά άμεσο μέλλον.

Για ποιο λόγο;

Η συνεργασία Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας στο θέμα της διαχείρισης των προσφύγων και μεταναστών που καταφθάνουν από την εμπόλεμη ζώνη είναι υπό παρασκευή. Ανεξάρτητα όμως από την θετική ή αρνητική έκβαση (συμμετοχή ή όχι της Τουρκίας), η Ελλάδα θα παραμείνει στην ίδια και λογικά χειρότερη κατάσταση. Δεν είναι σε θέση να προσφέρει ουσιαστική βοήθεια σε τόσο μεγάλο αριθμό προσφύγων.

Εάν κανείς συνυπολογίσει και την συμμετοχή του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο το οποίο τελικά θα λειτουργεί συντονιστικά και σε έκτακτες περιπτώσεις οικουμενικά, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι ούτε οργανωμένο σχέδιο υπάρχει και πόσο μάλλον αισιόδοξες προοπτικές.

Η Ελλάδα για μία ακόμη φορά απομονωμένη από τους εταίρους, με μόνη δύναμή της την πραγματική διάθεση της ελληνικής κοινωνίας, καλείται να κρατήσει δύο – οικονομική και προσφυγική κρίση- καρπούζια σε μία μασχάλη.. θα τα καταφέρει;

Advertisements