Γράφει ο Ζαχαριουδάκης Ηλίας

Με αφορμή την αναφορά της ΠΓΔΜ ως ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ από Έλληνες αξιωματούχους, ξέσπασε μία τεράστια διαμάχη στο πολιτικό προσκήνιο. Τη στιγμή που η ενωμένη Ευρώπη βιώνει τις πιο άσχημες στιγμές της ιστορίας της, τη στιγμή που η επιβίωση των ξενιτεμένων είναι πια ζήτημα νομικό, στο ιδιαίτερο πάντα ελληνικό βασίλειο έχει ξεκινήσει η αντιπαράθεση περί ονομασίας της ΠΓΔΜ.

Εξέλιξη λογική.

Το ελληνικό Κράτος βιώνει μία πρωτοφανής οικονομική κρίση. Σε αυτή προστίθεται και η τραγική προσφυγική κρίση και έτσι το πρόβλημα παίρνει τεράστιες διαστάσεις. Διαστάσεις κοινωνικής καταστροφής.

Η αντιμετώπιση των δύο μετώπων είναι τουλάχιστον πάρα πολύ δύσκολη, οπότε οι κύριες αντιπολιτευόμενες πολιτικές δυνάμεις του τόπου προσπαθούν να αποσπάσουν από τις επιπτώσεις αυτών των προβλημάτων την κοινή γνώμη επενδύοντας στα.. εγωιστικά-εθνικιστικά αντανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας. Έτσι ξαφνικά επαναφέρθηκε στην επιφάνεια το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ ως ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Και έτσι η «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» λειτουργεί ευχάριστα και αποδοτικά ως ο εκτονωτικός επαναστατικός αποσυμφορισμός.

Ωστόσο είναι κρίμα να αναλώνεται η ελληνική κοινωνία σε συζητήσεις σχετικά με την ονομασία της ΠΓΔΜ, ως ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Είναι απλώς κρίμα:

Το εάν η περιοχή είναι όντως ελληνική ή όχι είναι αποκλειστικά ζητούμενο των κατοίκων της και των ηθών και εθίμων εκείνοι ακολουθούν και δημιουργούν.

Στην τουρκοκρατούμενη Σμύρνη ο ελληνικός πολιτισμός βίωνε την απόλυτη άνθηση. Εκείνη τερματίστηκε όταν η Σμύρνη κάηκε για τους γνωστούς λόγους.. Ανεξάρτητα με την αναγκαιότητα και σκοπιμότητα της όλης τότε πολεμικής επιχείρησης, το γεγονός είναι ένα: ο ελληνισμός που άνθιζε στη Σμύρνη έλαβε τέλος όταν κάηκε.. Πριν καεί ο ελληνισμός άκμαζε όντας υπόδουλος.

Σήμερα ποιος αντιδρά και ποιος δεν σέβεται τον ελληνισμό που συνεχίζει μέχρι και σήμερα να υπάρχει και σε άλλα κέντρο που κατοικούν Έλληνες ανά τον κόσμο. Στον Καναδά, στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη κοκ. Ο ελληνικός πολιτισμός, η γλώσσα, τα ήθη και έθιμο αναβιώνουν κανονικά και ίσως και πιο έντονα από τον κυρίως ελλαδικό χώρο.

Συνεπώς ο ελληνικότητα της εν λόγω περιοχής δεν μπορεί να αποτελέσει καν επιχείρημα.

Να ενσωματωθεί το «ελληνικό» μέρος της ΠΓΔΜ στην Ελλάδα; Για ποιο λόγο; Για να είναι στα χαρτιά η περιοχή ελληνική; Και οι πολίτες της; Θα ξαναθυμηθούν τα ελληνικά των προ χιλιετιών προγόνων τους; Ή μήπως για να κερδίσει το ελληνικό Κράτος από τον πλούτο και την επιχειρηματικότητα. Με το υπάρχον κοινωνικοπολιτικό καθεστώς ακόμα και η Ιταλία να περιέλθει σε ελληνική κυριότητα, το μνημόνιο 8 και το μνημόνιο 9 είναι τουλάχιστον αναπόφευκτα.

Όλοι οι ξένοι αξιωματούχοι (και αρκετοί Έλληνες πια) αναφέρονται σε αυτή με το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Δείγμα ότι έχει διαμορφωθεί ένα διεθνές status quo και η ελληνική εμμονή θυμίζει τις μαμάδες που αποκαλούν την κόρη Μαρία, ενώ όλο ο κόσμος της φωνάζει Χρύσα. Το όλο γεγονός αποτελεί μία διπλωματική εξέλιξη. Ωστόσο η (κατά)χρησή του αναδεικνύει την εκμετάλλευση της ευαισθησίας της κοινής γνώμης με αυτή, σε επίπεδο που η τακτική που ακολουθάτε να είναι τουλάχιστον χωρίς προοπτική για κάποια αλλαγή.

Επομένως

Είναι τουλάχιστον τραγικό και αδαές να επικεντρώνεται η διαλεκτική στην ονομασία ενός κράτους και όχι στο τι συμβαίνει στα σύνορα του εν λόγω κράτους και του ελληνικού.

Είναι αδιανόητο η ελληνική κοινωνία, να μην ασχολείται με την τραγωδία που γεννά τόσο η οικονομική όσο και η προσφυγική κρίση και να ασχολείται με τα εθνικιστικά τσαλιμάκια των μεν και των δε.

Advertisements