Γράφει η Κατερίνα Καλημέρα

Εάν θεωρήσουμε πως το μεταναστευτικό ρεύμα που φτάνει στη χώρα μας καθημερινά είναι ένα σώμα στο οποίο εμείς εφαρμόζουμε μια δύναμη, τότε μεταβάλλουμε την ορμή του, δηλαδή το μέγεθος που εξαρτάται από το σύστ

ημα μέσα στο οποίο κινείται το σώμα.

Για παράδειγμα, η ορμή του σώματος, του μεταναστευτικού σώματος, που κινείται σε ένα παγωμένο και αδρανές σύστημα, είναι διαφορετική από την ορμή του ίδιου σώματος, όταν κινείται σε ένα σύστημα που πάλλεται από την δράση, την προθυμία, την αλληλεγγύη. Έτσι συμβαίνει σε κάθε περίοδο κρίσης, εμείς να είμαστε αυτοί που δίνουμε ώθηση στα πράγματα, στα σώματα, στις καταστάσεις. Εμείς ανάλογα με το σύστημα το οποίο δημιουργούμε και στο οποίο «φιλοξενούμε» το σώμα αυτό.

Πολλές είναι οι πρωτοβουλίες που λαμβάνονται τον τελευταίο καιρό από διάφορες οργανώσεις και οργανισμούς, οι οποίοι  παρακολουθώντας το προσφυγικό δράμα και τη μεταναστευτική κρίση, αποφασίζουν να προχωρήσουν σε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο δράσης για τα θέματα αυτά.

Το παράδειγμα της Ελλάδας στην υποδοχή των προσφύγων καλεί ο αρθρογράφος των New York Times, Roger Cohen, να ακολουθήσει η υπόλοιπη Ευρώπη. Σε άρθρο του με τον τίτλο «Η Χτυπημένη Ελλάδα και το Προσφυγικό Μάθημα», ο Cohen επικροτεί τον τρόπο με τον οποίο μια χώρα που αντιμετωπίζει μεγάλα οικονομικά προβλήματα παρέχει φροντίδα στους πρόσφυγες που καταφτάνουν καθημερινά στα εδάφη της.

Μία πρωτοβουλία αποτελεί και αυτή του ‘The Three Mooges” του ιστολογίου που δημιούργησε μία ομάδα που παρέχει ανθρωπιστική βοήθεια στους πρόσφυγες εδώ και λίγες εβδομάδες. Στα πλαίσια αυτής της βοήθειας ορίστηκε μία ημέρα δημιουργικής απασχόλησης για παιδιά στην Πέτρινη αποθήκη στο λιμάνι του Πειραιά. Και ήταν μία μέρα που τα είχε όλα.

Ιστολογιο :The three mooges
Ιστολογιο :The three mooges

Χρώματα στην ατμόσφαιρα και στα τετράδια ζωγραφικής. Χαρούμενα πρόσωπα, γύρω μας και ζωγραφισμένα πάνω σε μπαλόνια. Αγκαλιές, στο τέλος της ημέρας και αγκαλιές κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών. Χαρούμενες μελωδίες, φωνές από αυτές τις πιο αρχαίες στον κόσμο, αυτές των χαρούμενων παιδιών. Κυνηγητό, κυνηγητό εμείς για να ξορκίσουμε τους δαίμονες και τα μικρά παιδιά για να αναπνεύσουν αγάπη, όταν τα πιάσουμε και τα αγκαλιάσουμε σφιχτά. Χορό, χορό γύρω από αυτά και μαζί με αυτά για να κουνήσουμε τα μέσα μας. Και τελικά καταλήξαμε να λιώνουμε. Να λιώνει το μέσα μας κάθε φορά που ένα μικρό παιδί μας έπιανε το χέρι σφιχτά και μας κοιτούσε στα μάτια χαρούμενο. Κάθε φορά που μας χάριζαν ζωγραφιές που είχαν χρωματίσει, σαν ένα «ευχαριστώ» ή επειδή είναι απλώς παιδιά και έχουν μάθει να δίνουν , όχι να παίρνουν ακόμη κι αν τους παίρνουν. Και χυνόταν η καρδιά μας στο πάτωμα όταν δεν μας άφηναν να φύγουμε, όταν λέγαμε «Bye» και φώναζαν «Νο, no , no Bye»!

Ιστολογιο :The three mooges
Ιστολογιο :The three mooges

Δεν υπάρχει τίποτα δυνατότερο στον κόσμο αυτό, από τη δύναμη της αγάπης. Γιατί όλα συνδέονται με αυτή. Προσφέρεις επειδή έχεις αγάπη μέσα σου, επειδή όταν ήσουν κι εσύ παιδί σου έμαθαν πόσο πολύτιμη είναι. Συμπονείς, επειδή μπορείς να νιώσεις ,επειδή σε έμαθαν να νιώθεις στην καρδιά σου, τον άλλον. Να τον βάζεις μέσα σου και να ενσωματώνεις τον πόνο του.

Είναι αυτή βίαιη στιγμή που το μέσα σου θέλεις να εκραγεί στα πρόσωπα όλων των ανίδεων, μικρονοϊκών και απαίδευτων ανθρώπων που κατακρίνουν η ακόμη χειρότερα αδιαφορούν για το προσφυγικό δράμα. Είναι τότε που θέλεις να φωνάξεις « εγώ σας ευχαριστώ» για το νόημα που ξετυλλίγεται μπροστά μου, για τον κόσμο που φθάνω να αγγίζω λίγο περισσότερο χάρη σε εσάς.

Μέσα από την δράση, την προσφορά και την αλληλεγγύη. Μπορεί σίγουρα να υπάρξουν καλύτερες εποχές, όμως αυτή εδώ είναι η δική μας και μόνο εμείς μπορούμε να τη διαχειριστούμε κατάλληλα.

 

Advertisements