Του Παναγιώτη Καρυτσιώτη

Η απρόσμενη εξέλιξη του δημοψηφίσματος στο Ηνωμένο Βασίλειο, οδήγησε στην απόφαση του Brexit.

Σύσσωμη η Ευρωπαϊκή κοινότητα, και όχι μόνο, πιάστηκε εξαπίνης, με αποτέλεσμα να παγώσουν οι αγορές, να παρατηρηθεί μια κατακόρυφη πτώση των χρηματιστηριών ανά την υφήλιο και γενικότερα να υπάρχει μια αίσθηση τρόμου και αγωνίας για την επόμενη μέρα.

Είναι γεγονός ότι, είναι μια παραπάνω από σημαντική εξέλιξη στην ιστορία της Ένωσης, αλλά γιατί δεν είναι τόσο καταστροφικό; Κοιτώντας λίγο πίσω, στο 2010, όπου υπήρχε η απειλή και ο φόβος ενός ενδεχόμενου Grexit.

Ήταν μια πρώιμη περίοδος της βαρύτατης κρίσης – όπως απεδείχθη αργότερα –  που αφενός κανείς δεν ήξερε τι επρόκειτο να ακολουθήσει, και αφετέρου μόλις είχαν αρχίσει να σχεδιάζονται και να υλοποιούνται οι απαραίτητοι μηχανισμοί αντιμετώπισης κάθε ενδεχομένου. Μια αποχώρηση λοιπόν οποιουδήποτε «παίκτη» θα ήταν το λιγότερο καταστροφική.

Με τη βοήθεια της θεωρίας παιγνίων, μπορούμε να αντιληφθούμε το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρωπαϊκή Ένωση ως δύο μετωπικά συγκρουόμενους παίκτες, ισχυρούς και τους δύο, των οποίων η σύγκρουση θα έχει απρόβλεπτες συνέπειες.

Η διαφορά με τη περίπτωση της Ελλάδας εν έτη 2010, είναι ότι παρόλο που η σύγκρουση θα ήταν ανάμεσα σε ένα φαινομενικά ανίσχυρο παίκτη και ένα ισχυρό, το αποτέλεσμα θα ήταν το λιγότερο καταστροφικό, καθώς δεν υπήρχε η κατάλληλη προετοιμασία για ένα τέτοιο γεγονός.

Είναι σημαντικό να γίνει αντιληπτό  τι άλλαξε στη πορεία της Ένωσης.

Η Ευρώπη του Τσώρτσιλ, του Μονέ, του Μιτεράν διαφέρει πολύ από τη Ευρώπη του σήμερα. Το όραμα για την ένωση και την αλληλεγγύη, εν έτη 2016 φαντάζει ανύπαρκτο.

Η Ένωση από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1993, έχει αλλάξει κατά πολύ. Η αποτυχία των Ευρωπαίων να εφαρμόσουν ενωτική πολιτική το 2008, όταν η οικονομική χιονοστιβάδα επισκίασε την Ευρώπη, άρχισε να φθείρει τα θεμέλια της Ένωσης.

Η θεωρία των Διεθνών Σχέσεων υποστηρίζει ότι μια συμμαχία διατηρείται για όσο υφίστανται τα κοινά συμφέροντα. Από τα λάθη, γίνεται κανείς σοφότερος. Είναι συνετό λοιπόν, να επαναπροσδιορίσθούν οι αξίες και τα ιδανικά για τα οποία ιδρύθηκε αυτή η Ένωση, με σκοπό να επαναπροσελκύσει τις κοινωνίες των κρατών-μελών της.

Ο Δυτικός κόσμος βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας του.

Καινούριες απειλές έρχονται στο προσκήνιο και επιβάλλεται να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Το Brexit, δεν είναι η αρχή του τέλους. Το Ηνωμένο Βασίλειο πάντα ανήκε στον Δυτικό κόσμο και πάντα θα ανήκει.

Ο τρόπος διαχείρισης του Brexit όμως, θα αποτελέσει το καθοριστικό παράγοντα για τον ρου της ιστορίας. Είναι καιρός λοιπόν να αφήσουμε στην άκρη τη ρητορική της αποσύνθεσης και να δράσουμε σαν μια πραγματική Ένωση.

Advertisements