Του Παναγιώτη Καρυτσιώτη,

Προπτυχιακός φοιτητής τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, Ασκούμενος στο Κέντρο ΕυρωΑσιατικών Μελετών.

 

Ο δυτικός κόσμος έχει γίνει κατά καιρούς στόχος τρομοκρατικών επιθέσεων. Είναι αυτές οι θρησκευτικού περιεχομένου “επιθέσεις” με σκοπό το θάνατο, ή έστω το τραυματισμό όσο το δυνατόν περισσότερων “κακών” μη-Ισλαμιστών.

Με την επίθεση στο Ορλάντο των Ηνωμένων Πολιτειών στις 12 Ιουνίου και στο αεροδρόμιο Ατατούρκ στις 28 Ιουνίου συμπληρώνεται το παζλ των τρομοκρατικών χτυπημάτων, παρακρατικών και εξτρεμιστικών οργανώσεων.

Αλλά μήπως είναι κάτι βαθύτερο, από απλά επιθέσεις καθοδηγούμενες από το μίσος; Μήπως είναι και λάθος του Δυτικού πολιτισμού;

Ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός δεν μπορεί να συνδεθεί άμεσα με τη τρομοκρατία, και όταν γίνεται αυτό, όταν εξισώνονται δηλαδή αυτοί οι δύο όροι, γίνεται λόγο άγνοιας.

Η μορφή τρομοκρατίας που βιώνει και πληρώνει σήμερα ακριβά ο Δυτικός κόσμος, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτό που εύλογα ονομάζεται “ιδεολογικός πόλεμος”.

Τι δημιούργησε όμως το πρόσφορο έδαφος για το προσηλυτισμό απλών μουσουλμάνων, με σκοπό τη μετατροπή τους σε εξτρεμιστικά στοιχεία;

Εδώ και δεκαετίες ο αραβικός και γενικότερα ο ισλαμικός κόσμος, βιώνει ένα αυταρχικό και διεφθαρμένο τρόπο διακυβέρνησης και εδώ έρχονται να προστεθούν και οι στρατιωτικές επεμβάσεις της Δύσης.

Η περιθωριοποίηση, το αίσθημα κατωτερότητας το οποίο βιώνουν οι μη-Δυτικές κοινωνίες, σε σύγκριση με τις Δυτικές, είναι ένας καλός λόγος για τη δημιουργία ακραίων και ριζοσπαστικών συμπεριφορών, με τα αποτελέσματα να είναι ορατά σήμερα.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Ibrahim Kalin στο βιβλίο του, “Ισλάμ και Δύση”[1], «..Οι Ευρωπαίοι, και πρωτίστως, οι Γάλλοι και οι Βρετανοί, δεν εισέβαλλαν απλώς στα ισλαμικά εδάφη, αλλά παρήγαγαν ταυτόχρονα νέες πολιτικές και ιδεολογικές ελίτ, αποκομμένες από κάθε σύνδεσμό τους με την κλασσική ισλαμική παράδοση».

Το όραμα της νεωτερικότητας και του εκσυγχρονισμού, προκάλεσε την απώλεια ταυτότητας των λαών αυτών με τις ρίζες του, πυροδοτώντας εν συνεχεία μια διαρκή καχυποψία για τη Δύση.

Είναι αδιαμφησβήτητο ότι η εμπλοκή της είναι διαρκής και μεγάλη, με απώτερο σκοπό τον έλεγχο περιοχών που σχετίζονται με οικονομικά, πολιτικά αλλά και στρατηγικά συμφέροντα.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι αυτό του Μαρτίου εν έτη 2003, όταν έλαβε χώρα η επιχείρηση επονομαζόμενη “Σοκ και Δέος”, κατά την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες εισέβαλλαν στο Ιρακ με αποτέλεσμα, η χώρα να βυθιστεί στο χάος και στη δίνη συνεχιζόμενων συγκρούσεων μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών.

Λόγω αυτού του γεγονότος επετράπη η διόγκωση της απειλής του Τζιχάντ.

Το μεγάλο ερώτημα όμως παραμένει, τι θα μπορούσε να αλλάξει το υπάρχων status quo στη Μέση Ανατολή δίνοντας ένα τέλος στο λουτρό αίματος;

Η ερώτηση αυτή σαφώς είναι ρητορική και δεν είναι εύκολο να δοθεί απάντηση σε ένα σύντομο άρθρο.

Μπορούμε όμως να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τους τρόπους με τον οποίους καταφέρνει και επιβιώνει μια από τις πιο γνωστές εξτρεμιστικές οργανώσεις του 21ου αιώνα, το ISIS, ή αλλιώς Daesh.

Γενικότερα είναι ευρέως αποδεκτό ότι είναι η καλύτερα χρηματοδοτούμενη οργάνωση.

Παραδοσιακοί σύμμαχοι της Δύσης, όπως τα κράτη του Κόλπου φαίνεται να χρηματοδοτούν γενναία, ενώ πάνω από ένα δισεκατομμύριο είναι τα έσοδα της οργάνωσης από το λαθρεμπόριο πετρελαίου στη Συρία και στο Ιράκ.

πίνακας ισλαμ

Βαριές κατηγορίες επίσης αντιμετωπίζει και η γείτονα χώρα της Συρίας, Τουρκία, καθώς με την υποστήριξη του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας, παρατηρήθηκε μεγάλη εισροή όπλων και χρημάτων.

Με τη βοήθεια του γραφήματος είναι εύκολο κατανοητό πως αυτή η οργάνωση έχει εξελιχθεί ίσως στη μεγαλύτερη απειλή για τον Δυτικό κόσμο τον 21ο αιώνα.

Είναι πραγματικά απορίας άξιο, πως η αδιαφορία του Δυτικού κόσμου μετετράπη σε διάφορες ad hoc αποστολές στρατιωτικού περιεχομένου λάθος προσανατολισμού, ενώ δεν είχαν εξαντληθεί οι διάφοροι διπλωματικοί οδοί, και γενικότερα αυτοί που δεν εμπεριείχαν στρατιωτική επέμβαση.

Για άλλη μια φορά, αποτύχαμε να ελέγξουμε μια κρίση, έναν αποδιοπομπαίο τράγο τον οποίο δημιουργήσαμε στο βωμό της μισαλλοδοξίας μας.

Τα αίτια του προβλήματος είναι βαθύτερα και δεν θα επιλυθούν απλά κόβοντας το ένα κεφάλι.

Ήρθε η στιγμή να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να σχεδιάζουμε το επόμενο βήμα αναλογιζόμενοι τις συνέπειες.

Κλείνοντας, είναι αναγκαίο να παρατεθούν τα λόγια του τέως Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Kofi Annan: « … Για να πολεμήσουμε την τρομοκρατία, δεν θα πρέπει μόνο να πολεμούμε τους τρομοκράτες. Πρέπει να κερδίσουμε τις καρδιές και τις σκέψεις τους».

1Kalin, I. (2012). Ισλάμ και Δύση. Αθήνα: Εκδόσεις Παπαζήση.

 

Advertisements