Γράφει ο Ζαχαριουδάκης Ηλίας

 

Κροκοδείλια δάκρυα. Τίποτα λιγότερο και αναμφίβολα πολλά περισσότερα.

Αυτή η φράση μπορεί να περιγράψει την «θλίψη» των ελληνικών ΜΜΕ για τις χαμένες θέσεις εργασίας μετά και τον «ασφυχτικό» περιορισμό που επέβαλε η κυβέρνηση με την χορήγηση τεσσάρων τηλεοπτικών αδειών.

Ψεύτικα δάκρυα της υποκρισίας και της ασέβειας από ΜΜΕ που ξαφνικά θυμήθηκαν ότι θα βρεθούν απέναντι από το τέρας της ανεργίας 2000 εργαζόμενοι του κλάδου τους.

Η αναφορά φυσικά γίνεται στα ΜΜΕ που ειδικά από το 2010 και έπειτα υποστηρίζουν με πάθος την μνημονιακές πολιτικές και το απαραίτητο του μονοπωλίου τους.

Προκαλεί εντύπωση ότι αυτά τα ΜΜΕ, τα μνημονιακά, τα καθεστωτικά, θυμήθηκαν τώρα την ανεργία και τις επιπτώσεις της.

  • Ανεργία δεν υπάρχει και δεν έχει εκτοξευθεί μετά την ψήφιση του πρώτου «σωτήριου» μνημονίου το 2010;
  • Οι αυτοκτονίες δεν αυξάνονται με φρενήρεις ρυθμούς τα μνημονιακά χρόνια;
  • Η ποιότητα ζωής δεν έχει εξαφανιστεί στα φτωχά και μεσαία κοινωνικά στρώματα;
  • Οι συντάξεις και οι μισθοί δεν περικόπτονται με την πρώτη ευκαιρία;
  • Οι δημόσιες παροχές, η δωρεάν υγεία και παιδεία δεν υπονομεύονται καθημερινώς και ποικιλοτρόπως από την εκάστοτε, δεξιά, κεντρώα, «αριστερή» κυβέρνηση;

Η απάντηση σε όλα αυτά, από τα… στεναχωρημένα ΜΜΕ των μνημονίων, ήταν και πάλι Μνημόνιο.

Τώρα λοιπόν που η πολιτική κρίση των μνημονίων χτυπάει τα ίδια, ένεκα της ανάγκης να αναδιαρθρωθεί η διαπλοκή στην Ελλάδα, τα ρεπορτάζ των δελτίων ειδήσεων δεν φτάνουν για να σωθούν.

Δεν φτάνουν γιατί ποτέ δεν έκαναν κάτι λιγότερο από το να υποστηρίζουν το υπάρχον καθεστώς και τα αντίστοιχα συμφέροντα.

Ποια ήταν η απάντηση των απογοητευμένων ΜΜΕ, στην ανεργία, την αδικία και την καταστροφή που τελικά αντιμετωπίζουν και τα ίδια; Στην πιο αισιόδοξη εκδοχή η ανεργία και η αγανάκτηση «καταγραφόταν» πάντα όμως συνοδευμένη από φράσεις-κλισέ που στοχοποιούσαν την κυβέρνηση και την κατηγορούσαν για λάθος χειρισμούς.

Μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις εντάσσουν στο ρεπορτάζ και φράσεις τύπου: «να φύγουν αυτοί οι ‘απατεώνες’ από την κυβέρνηση».

Καμία αναφορά στις επιπτώσεις την μνημονιακής πολιτικής. Καμία αναφορά στην «καθεστωτική» ξένη παρέμβαση. Καμία αναφορά στις αιτίες της κρίσης.

Καμία ανάδειξη μιας άλλης λύσης. Κάθε άλλη επιλογή είναι ανέφικτη, ουτοπική, αντιεπιστημονική και ανάξια αναφοράς.

Τώρα όμως και για τα ΜΜΕ έρχεται η ώρα να πληρώσουν το τίμημα την υποστήριξης της κρίσης και των πολιτικών που την δημιούργησαν και διατηρούν.

Ας διαχωριστεί ωστόσο ποιοι από τα ΜΜΕ θα πληρώσουν το… μάρμαρο.

Για ακόμη μία φορά την κρίση δεν θα την πληρώσουν αυτοί που ήταν διατεθειμένοι να «σπρώξουν» στις άδειες εκατομμύρια από ευρώ.

Θα την πληρώσουν οι εργαζόμενοι. Φταίνε και αυτοί. Η εργασία πριν και πρώτα από όλα απαιτεί ευσυνειδησία και αυτοσεβασμό. Και όταν με την εργασία σου υποστηρίζεις τις πολιτικές που προκαλούν δυστυχία, η δυστυχία δεν θα αργήσει να σου χτυπήσει την πόρτα.

Πέρα από τους δημοσιογράφους, στη τεράστια λίστα των ανέργων, προστίθενται καθημερινώς  και άλλοι κλάδοι.

Και αυτή η εξέλιξη πρέπει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να κινητοποιήσει άπαντες!

Σε κάθε χώρο εργασίας! Η λύση δεν βρίσκεται από τρίτους, από αυτούς που είτε φορούν γραβάτες, είτε όχι, υπονομεύουν και ψεύδονται ασύστολα στον αδύναμο.

Η λύση βρίσκεται από τους εργαζόμενους, από τους πληγέντες, τους ήδη και τους μέλλοντες.

Σκέψη, δράση, αλληλεγγύη και συνειδητοποίηση του παρόντος, ώστε να προκύψει ένα αξιοπρεπές μέλλον.

Αυτή η πολιτική παράγει μόνο την θλίψη. Παράγει μόνο την καταστροφή.

Αυτά τα ΜΜΕ, θα υπάρχουν «πάντα», αυτή η επιλεκτική μνήμη και η υποκρισία θα τα βολεύει πάντα.

Μην σκέφτεσαι ότι δεν σε έχει πάρει η μπάλα… των δακρύων. Εάν δεν κινητοποιηθείς, θα έχεις ήδη βρεθεί στο γκρεμό. Και έτσι, επόμενη μέρα… ΔΕΝ!

Advertisements