Γράφει ο Ζαχαριουδάκης Ηλίας

Ενόψει των εσωτερικών διεργασιών του ΣΥΡΙΖΑ που «δείχνουν» ανασχηματισμό και καθώς η ρητορική της αντιπολίτευσης «απαιτεί» εκλογές, είναι ανάγκη να ξεκινήσει μια συζήτηση. Μια συζήτηση ουσίας για τις (ενδεχόμενες, εάν και εφόσον) εκλογές.

Η οικονομική δυσπραγία του ελληνικού κράτους και της ελληνικής κοινωνίας καλά κρατεί. Και όσο η οικονομία δεν είναι σε καλή κατάσταση τόσο επιστρέφουν τα σενάρια περί εκλογών…

Εκλογές στον ορίζοντα; Ποιες οι επιλογές και ποια η ουσία τους;

Κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση εκτός από το γεγονός ότι υπόσχονται την επιτυχία, και οι δύο, διαθέτουν και άλλα κοινά σημεία.

Ποια είναι αυτά;

Ομοιότητα νούμερο 1:

Η τωρινή Κυβέρνηση συνδυάζει την παραμονή της στην εξουσία με την πολιτική και οικονομική εξυγίανση αυτού του τόπου.

Η αξιωματική αντιπολίτευση υπόσχεται τα ίδια με την επάνοδό της στην εξουσία.

Ποια είναι η κοινή συνιστώσα μεταξύ των δύο; Το καλύτερο αύριο της Ελλάδος με ΜΝΗΜΟΝΙΟ.

Τόσο η κυβέρνηση όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση «βλέπουν» πρακτικά την ευτυχία μόνο μέσα από την δυστυχία του μνημονίου.

Δηλαδή μόνο μέσω της οικονομικής αποτυχίας που βιώνει μέχρι σήμερα, εδώ και 6 χρόνια, ο ελληνικός λαός.

Ομοιότητα νούμερο 2:

Είναι χαρακτηριστικό ότι η ρητορική της ΝΔ, ως αντιπολίτευση ήταν κοινή με αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, όταν και αυτός ήταν αντιπολίτευση.

Ποιο το κοινό σημείο: Αμφότεροι υποστήριζαν/υποστηρίζουν ότι θα διαπραγματευθούν και έτσι θα εξασφαλίσουν το καλύτερο αποτέλεσμα.

Ομοιότητα νούμερο 3:

Η αντιπαράθεση των δύο εστιάζει στη διαπλοκή των ΜΜΕ, τις τηλεοπτικές άδειες και τα capital controls αλλά καμία ουσιαστική συζήτηση για την ελληνική κοινωνία-οικονομία και το μέλλον της.

Και όσο η επιχειρηματολογία της ΝΔ για τα capital controls επί ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί αιχμή του δόρατος, τόσο ανατρέπεται από τις αποκαλύψεις περί «σπρωξίματος» προς αποδοχή των ευρωπαϊκών μέτρων στην ελληνική κυβέρνηση, από τις ΗΠΑ.

Παράλληλα, η απεγνωσμένη προσπάθεια της τωρινής Κυβέρνησης να παρουσιάσει ως εξυγίανση τον διαγωνισμό για τις άδειες, δύσκολα πείθει, απλώς και μόνο εάν δει κανείς τους «νέους καναλάρχες»…

Τα παραπάνω περιγράφουν το γνωστό σκηνικό που καίγεται ένα δάσος και το επίκεντρο είναι το δέντρο που δεν έχει καεί ακόμη.

Η ΟΥΣΙΑ

Το δάσος της ελληνικής οικονομίας, καίγεται. Η «γενιά των 700 ευρώ» αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός, η ασφαλισμένη εργασία ευλογία και κατάρα μαζί, ο βασικός μισθός για έναν νέο ανίκανος να του εξασφαλίσει τα βασικά για να έχει ποιότητα ζωής. Η ανεργία φυσικά και κλείνει το μάτι, ενώ ο εργοδοτικός «τσαμπουκάς» γιγαντώνει μέρα με την μέρα.

Αυτά επί Μνημονίου, τα τελευταία έξι χρόνια, καλπάζουν…

Όλα τα παραπάνω, όπως και η μικρή εφήμερη εποχή που προηγήθηκε, αποτελούν προϊόν ενός πολιτικού συστήματος που βασίζεται στη διαπλοκή, ζει από την ανεργία και θέλει την εναλλαγή των «διαφορετικών» με την ίδια ατζέντα.

Είναι το πολιτικό σύστημα, του οποίου οι θεσμοί θέλουν να αποφασίζουν αυτοί για σένα, χωρίς εσένα.

Όλα αυτά μέχρι και σήμερα.

Επομένως, είναι οι εκλογές η λύση στην σημερινή δυστυχία;

Ήταν η λύση το 2012; Ήταν λύση το 2015;

Είναι το γιατρικό για την οικονομική καταστροφή και την πολιτική διαφθορά, το μνημόνιο και το υπάρχον πολιτικό σύστημα που τα δημιούργησε;

Η αλλαγή μιας κυβέρνησης που στήριξε μνημόνιο, με μια νέα κυβέρνηση που μετά από σκληρή διαπραγμάτευση θα στηρίξει πάλι μνημόνιο, γιατί να υπάρξει;

Εάν είναι να τεθεί ένα δίλημμα στον καθένα αναφορικά με την επιλογή του σε ενδεχόμενες εκλογές, αυτή στα κριτήριά της πρέπει να φέρει την ιστορική εμπειρία για όσα δημιούργησε το υπάρχον πολιτικό σύστημα έως σήμερα. Τελικά το κριτήριο πρέπει να γίνει: η αποδοχή ή όχι του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος.

Επιτέλους δεν είναι ώρα να συζητήσουμε κάτι νέο;

Δεν είναι ώρα να τολμήσουμε;

Advertisements