Γράφει ο Αλέξανδρος Καζαντζίδης

Όλα αλλάζουνε για να… μένουνε ίδια. Kι ας είμαστε διαρκώς σε έναν κύκλο καινούργιων περιπετειών επί της οθόνης.  Η αντισυνταγματικότητα του πατενταρισμένου ως νόμου Παππά παιζόταν από την αρχή και ήταν ζήτημα νομικής λογικής.

Θα περάσουμε  στη Σύσταση Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου; (Μια ματιά στα πρόσωπα -ακόμα και χωρίς Πολύδωρα- θυμίζουν «ήμουν νιος και γέρασα»).  Θα γίνουν περισσότερες οι άδειες; Θα ξαναβγούν σε πλειστηριασμό;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρέπει να λυθεί το ζήτημα. Η προσωρινότητα τόσων χρόνων μπορεί για κάποιους να σημαίνει παρανομία αλλά είναι τουλάχιστον μία εκκρεμότητα πολιτική και θεσμική.

Υπήρξαν, άλλωστε, πολλοί νόμοι στη Βουλή τόσα χρόνια για τον σκοπό αυτό. Από τότε άφθονοι σταθμοί άνοιξαν και έκλεισαν εν μία νυκτί. Άλλοι εργοδότες έγιναν… διαρκείας και ισχύος, ενώ εργαζόμενοι πέθαιναν στη δουλειά με τη διαρκή απειλή να μείνουν στον δρόμο.

Είναι, ωστόσο, αμφίβολο ότι η επόμενη μέρα συνεπάγεται και καλύτερο περιεχόμενο. Σε συνθήκες ελευθέρου ανταγωνισμού, με την είδηση και την πληροφορία να μπαίνουν στο ζύγι του «τι που πουλάει», οι ελπίδες είναι χαμηλές. Ακτίνες φωτός υπάρχουν παντού. Ενδεχομένως αυτές να κρατάνε τα νήματα του κόσμου, ώστε να μην αισθάνεται μαριονέτα σε αυτό το σκηνικό.

Πόσο μάλλον, όταν μία κυβέρνηση που ακόμα  καμώνεται ότι είναι αριστερή στηρίζει ένα ολόκληρο νομοθέτημα σε μία μελέτη βιωσιμότητας των καναλιών στη λογική της αρένας ενός πλειστηριασμού.

Όσο για τους όρους, αυτοί θεωρούνταν φιλεργατικοί επειδή έθεταν όριο 400 εργαζομένων ανά σταθμό. Με τι σχέσεις εργασίας; Ίσως όπως οι σημερινές, ανθρώπων που ξυπνάνε στις 5 το πρωί, πληρώνουν 200 ευρώ έξοδα τον μήνα, για να πάνε σε μία δουλειά, με αμοιβή του 580 ευρώ στην τσέπη.

Μας μένουν όμως, οι θεσμοί. Πρέπει να σεβαστούμε έναν πρωθυπουργό, καβαλάρη ενός πολιτικού… καρουζέλ που έλεγε λίγο καιρό πριν, «είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος». Μόνο που αυτό έχει μεταφραστεί στο κεφάλι του ως ένα πεδίο προσωπικών αποφάσεων και σχέσεων.

Το Σύνταγμα, όμως, μονίμως παραβιάζεται στην πράξη: Προβλέπει δωρεάν Παιδεία (Και ήδη διαβάζοντας, αρχίζουν όλοι να γελούν). Είναι συνταγματική υποχρέωση. Οι φοιτητές κιόλας αντιδρούν για τα καταργούμενα κόστη των μεταπτυχιακών που καταργούνται… γενικευόμενα.

Η εκπαίδευση, προτού μπει στη ζυγαριά της Γεροβασίλη, λογίζεται ως δημοσιονομικό μέγεθος. Στις χαμηλότερες βαθμίδες είναι ακόμα πιο κρυστάλλινα τα πράγματα: Συρρίκνωση σχολείων, μεγέθυνση του αριθμού των αναπληρωτών, παρουσίαση εικόνας ομαλότητας. Αυτό λέγεται εξοικονόμηση. Τουλάχιστον θα πάρουμε τον Ομπάμα από το χέρι να τον πάμε σε κάποια τάξη με τα προσφυγόπουλα (και ας μην έχουν ούτε τα μισά ξεκινήσει να μαθαίνουν γράμματα)

Η χώρα του γυαλιού και της βιτρίνας. Η πιο σοφή κουβέντα ειπώθηκε από τις διάσημες γιαγιάδες της Λέσβου: Ευτυχώς που δεν πήραμε και το Νόμπελ…

 

 

Advertisements