Γράφει η Κύρα Πουλίδου

 

Το όραμα της Ευρώπης, ασφαλώς και δεν είχε εν έτη 2017 αυτή την κατεύθυνση. Μα ποιος ευθύνεται για την αποστροφή προς την ολοκλήρωση του ιδανικού, που σήμερα θεωρούμε δεδομένο, αυτό της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Πολιτικές πρακτικές που ολοένα  αποξενώνουν τον κόσμο με την ιδέα της ανάπτυξης και ανάδυσης του εύλογου ιδεώδους, πολιτισμικού και δημοκρατικού χαρακτήρα, ευθύνονται κυρίως για το σημερινό καθεστώς «αφασίας» που βιώνουμε.

Το δημοψήφισμα «Brexit» της 23ης Ιουνίου του περασμένου έτους, που αποφάνθηκε υπέρ της αποχώρησης της Μεγάλης Βρετανίας από την Ε.Ε, εκτόξευσε, επισήμως πλέον, τα πυρά εναντίον του ευρωπαϊκού συστήματος.

Έκτοτε, πολλές σημαντικές ημερομηνίες για δημοψηφίσματα, αλλά και για διεξαγωγή εκλογικών αναμετρήσεων έλαβαν μέρος, με πρόσφατη, αυτή της Γαλλίας, έχοντας τα αποτελέσματα του πρώτου κύκλου και υποψήφιους αρχηγούς του κράτους, τον κ. Μακρόν (φιλελεύθερος σοσιαλισμός) και τη κα Λε Πεν (Ακροδεξιό μέτωπο).

Με μια πρώτη ματιά, λαμβάνοντας υπόψη, από τη μία πλευρά, πως η Γαλλία αποτελεί την έδρα του πνευματικού διαφωτισμού και μία από τις ισχυρές απόψεις στο Ευρωπαϊκό κεκτημένο και από την άλλη παρουσιάζει τον χάρτη  του Α’ γύρου των εκλογών, αντιλαμβανόμαστε, θαρρώ, πως για ακόμη μία φορά υπάρχει μεγάλη αντίθεση.

Αυτή την πολυδιάστατη αντίθεση όμως μπορούμε να την διαπιστώσουμε παίρνοντας ως παραδείγματα χώρες, όπως, η Ελλάδα, η Ιταλία, η Γερμανία, η Μεγάλη Βρετανία, Ουγγαρία, κ.α., των τελευταίων ετών, όπου η αλλαγή, η ανύψωση της λαϊκής οχλαγωγίας και η ασυμφωνία είναι οφθαλμοφανείς στον καθένα.

Ενυπάρχει ένας κοινωνικός διχασμός, πιο έντονος από ποτέ. Σε σημείο, όπου τα λάθη, παραμελούνται και θεωρούνται αναπόφευκτα για την τελική ισορροπία της χώρας μέσα στην Ένωση.

Παρατηρείται μία βιασύνη και ένας ακαταμάχητος εκνευρισμός, που οδηγεί τα πλήθη μέσα από ιδεολογικές πλατφόρμες, ανακριβείς κατά τη γνώμη μου, να συγκρούονται μαζικά, αφήνοντας την πιο δυνατή μειοψηφία να κινεί τα νήματα και να λαμβάνει αποφάσεις, καίριες για τη χάραξη των μελλοντικών γραμμών.

Πέραν του ότι υπάρχει η ευθύνη του αυθυπόστατου κράτους, συγκαταλέγεται η συλλογική ευρωπαϊκή ευθύνη, παραδόξως, στο όνομα ενός αποτυχημένου μοντέλου, όπως πολλοί θα ονόμαζαν.

Και αυτό, για πολλές αιτίες.  Αρχικά, ένα ζήτημα που φανέρωσε την αδυναμία της Ε.Ε να αντιδράσει συλλογικά ή οργανωμένα είναι το προσφυγικό.

Αποτέλεσε για πολλούς η αφορμή της διχοτόμησης της κοινωνίας και περισσότερο μάλλον, την αστάθεια στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη.

Δεν υπήρχαν όμως, μεμονωμένα περιστατικά που οδήγησαν στην υιοθέτηση της άποψης πως η Ευρώπη έχει χάσει τη γοητεία της και την αυτοδυναμία της.

Σ’ αυτήν συνέδραμαν οικονομικοί λόγοι που έφεραν στην ασθενέστερη θέση,  πρωτίστως χώρες της Νότιο-ανατολικής Ευρώπης και χώρες πρόσφατης έγκρισής τους, ως μέλη αυτής.

Όπως και με την μυθολογική αφήγηση του Σίσυφου, είναι εφικτό να παρομοιάσουμε ως πονηρό παίκτη-Σίσυφο, τις προαναφερθείσες χώρες και ως θεϊκές δυνάμεις του Δία, Ερμή κ.α, τις ισχυρότερες οικονομίες, χώρες όπως η Γερμανία, Γαλλία κ.α.

Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν οι «τιμωρίες» του Σίσυφου και η προσπάθεια εκπλήρωσης ή και αποφυγής τους, με διάφορους τρόπους, όχι πάντοτε με αποδεκτές διαδικασίες.

Το αποτέλεσμα διαφαίνεται με την εκμετάλλευση του Σίσυφου από τις «ανώτερες» δυνάμεις και τον εγκλωβισμό του εν τέλει, στη θέση του «προστάτη της κοινότητας» με υποχρέωση τη διάσωσή της, καθώς εκτίει την ποινή του, κουβαλώντας το φορτίο σε καθημερινή βάση, δίχως κάποιον τελικό σκοπό.

Γίνεται λόγος για τα δεινά του Σίσυφου και συνάμα της Ευρώπης. Θα μπορούσε κανείς να τα συγκρίνει μεταφορικά, όπου ουσιαστικά, πραγματοποιούνται πολλές διενέργειες για την λύση μιας σειράς ζητημάτων, σε εθνικό και ευρύτερα σε συλλογικό επίπεδο, έχοντας τακτικούς ελέγχους και τιμωρούς, με σύμφωνα τα κράτη, στις περιπετειώδεις αλλαγές και καταστάσεις, έχοντας μία απρόσμενη επανάληψη της όλης διαδικασίας.

Ενίοτε, σημειώνονται αποτελέσματα θετικά, τις περισσότερες φορές όμως, δεν είναι διακριτά και επαναλαμβάνονται πρακτικές, πολιτικές και κοινωνικές, ως μέσο επίλυσης και ισορροπίας, ενώ στην πραγματικότητα είναι αντιληπτή η ανακύκλωση των ιδεών και των πρωτοβουλιών για ένα καλύτερο μέλλον.

 

 

Ο «Don Tancredo» της ισπανικής πολιτικής
TIMENDI CAUSA EST NESCIRE

 

Advertisements